സത്യം പറയാനുള്ള ധൈര്യം

ഈ എഴുത്ത് സ്ത്രീയുടെ ലൈംഗിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും, കിടപ്പറയിലെ ആശയവിനിമയത്തെയും, സ്ത്രീസുഖത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകളെയും ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യക്തിപരമായ പ്രഖ്യാപനമാണ്.

എഴുത്തിലെ പ്രധാന ആശയങ്ങൾ:

• സ്ത്രീയുടെ രതിമൂർച്ഛ പുരുഷന്റെ "വിജയത്തിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്" അല്ല.
• ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ സ്ത്രീയുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും തുല്യ പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്.
• പല സ്ത്രീകളും പങ്കാളിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകരാതിരിക്കാൻ സുഖം അഭിനയിക്കാറുണ്ട് എന്ന വാദം ഉയർത്തുന്നു.
• സ്വന്തം ശരീരത്തെക്കുറിച്ചും സുഖത്തെക്കുറിച്ചും തുറന്ന് സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശം സ്ത്രീക്കുണ്ട്.
• നല്ല ലൈംഗികബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പ്രകടനം അല്ല, ആശയവിനിമയവും പരസ്പര ബഹുമാനവുമാണ്.

സാഹിത്യപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, ഇത് ഒരു ലേഖനത്തേക്കാൾ ഒരു "മാനിഫെസ്റ്റോ" പോലെയാണ്. "എന്റെ രതി, എന്റെ അവകാശം", "ഇത് കലാപമാണ്" തുടങ്ങിയ വാചകങ്ങൾ എഴുത്തിന് ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയവും വികാരപരവുമായ ഭാവം നൽകുന്നു.

അതേസമയം, ഇതിലെ ചില വാദങ്ങൾ പൊതുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും പറയാം. എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീസുഖത്തെ സ്വന്തം അഹങ്കാരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നില്ല; എല്ലാ സ്ത്രീകളും ഈ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നുമില്ല. അതിനാൽ ഇത് ഒരു സർവസാധാരണ സത്യമെന്നതിലുപരി, ഒരു പ്രത്യേക സ്ത്രീയുടെ അനുഭവത്തെയും കാഴ്ചപ്പാടിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എഴുത്തായി വായിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതം.

മൊത്തത്തിൽ, സ്ത്രീയുടെ ശരീരാവകാശം, സമ്മതം, ലൈംഗിക സംതൃപ്തി, പങ്കാളികൾ തമ്മിലുള്ള തുറന്ന സംഭാഷണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ശക്തവും ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നതുമായ ഒരു കുറിപ്പാണ് ഇത്.

എന്റെ രതി, എന്റെ അവകാശം

എന്റെ രതി, എന്റെ അവകാശം എനിക്ക് സുഖിക്കണം. അതെ, ഞാൻ തുറന്നുപറയുന്നു. കിടപ്പറയിലെ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ ഒരു നിഴലാകാൻ വന്നതല്ല. നിന്റെ വിയർപ്പിന് കീഴെ ഞെരിഞ്ഞമരാൻ മാത്രം വന്നവളല്ല ഞാൻ. എനിക്കും ദാഹമുണ്ട്. വിശപ്പുണ്ട്. ആർത്തിയുണ്ട്. അഭിനയിക്കാനല്ല ഞാൻ വസ്ത്രം അഴിക്കുന്നത്. ജീവിക്കാനാണ്.

ആണത്തത്തിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റും ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളും

അവൻ തീർന്നു കഴിയുമ്പോൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കും. ഒരു ചോദ്യവുമായി. ഒരു പരീക്ഷയുടെ റിസൾട്ട് കാത്തുനിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ. "ആയോ?" എന്ന ആ ഒറ്റവാക്കിൽ എന്റെ സ്ത്രീത്വം മുഴുവൻ അവൻ അളക്കും. ഇല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ ആണത്തം ഉലയും. മുഖം കറുക്കും. അവനറിയില്ല, എന്റെ രതിമൂർച്ഛ നിന്റെ ആണത്തത്തിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് അല്ലെന്ന്. അത് നിനക്ക് ഞാൻ തരുന്ന മാർക്കല്ല. അത് എന്റെ ശരീരം എനിക്ക് തരുന്ന സമ്മാനമാണ്. നീ കാരണം മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല അത്. ഞാൻ കാരണം, എന്റെ മനസ്സ് കാരണം, എന്റെ ആ നിമിഷം കാരണം സംഭവിക്കുന്നത്. നീ ഒരു വഴിയാണ്. വഴി നടക്കേണ്ടത് ഞാനാണ്. എത്തിച്ചേരേണ്ടത് എന്റെ ഇടത്താണ്. അവിടെ നിന്റെ കൊടി നാട്ടാൻ നോക്കരുത്.

അഭിനയത്തിന്റെ രാത്രികളും കപട സീത്കാരങ്ങളും

എത്ര രാത്രികളിൽ ഞാൻ അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നു! അവൻ തളരാതിരിക്കാൻ, അവൻ വിഷമിക്കാതിരിക്കാൻ, "പുരുഷൻ" എന്ന അവന്റെ അഹങ്കാരം ഉടയാതിരിക്കാൻ. കൃത്രിമമായ സീത്കാരങ്ങൾ. കള്ളമായ വിറയലുകൾ. "നീ മതി, നീ മാത്രം മതി" എന്ന നുണകൾ. എന്റെ തൊണ്ട വരളും വരെ ഞാൻ അവന് വേണ്ടി കച്ചേരി നടത്തും. കാരണം 'നടിക്കാത്തവൾ' എന്ന പഴി കേൾക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. 'തണുത്തവൾ', 'രോഗിണി', 'ശപിക്കപ്പെട്ടവൾ' എന്നൊക്കെ അവർ പറയും. എന്റെ സുഖമില്ലായ്മയുടെ കുറ്റം മുഴുവൻ എന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കും.

മുഖംമൂടി അഴിച്ചുവെക്കുമ്പോൾ

പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ ആ മുഖംമൂടി ഊരിവെക്കുന്നു. മതി. ഈ നാടകം മതി. എനിക്ക് സുഖിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പറയും — "ഇന്ന് ഇല്ല." അത് നിന്റെ കുറവല്ല. അത് എന്റെ സത്യമാണ്. ആ സത്യത്തെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കാത്തവന് എന്റെ ശരീരത്തിൽ അവകാശമില്ല. വാത്സ്യായനൻ എഴുതിവെച്ചത് നീ പഠിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ ശരീരം വായിക്കാൻ നീ ശ്രമിച്ചില്ല. നീ വരച്ച വഴിയിലൂടെ മാത്രം സഞ്ചരിക്കാൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അവിടെയാണ് നീ തെറ്റിയത്.

ശരീരത്തിന്റെ മാന്ത്രികതയും യഥാർത്ഥ ശൃംഗാരവും

എന്റെ സുഖം നീ കരുതുന്നിടത്തല്ല. അത് ചിലപ്പോൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ ഒരു രോമത്തിലാണ്. ചിലപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളംകൈയിലെ നനവിലാണ്. ചിലപ്പോൾ നീ ഒന്നും ചെയ്യാതെ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന നിമിഷത്തിലാണ്. എന്റെ ശരീരം ഒരു ക്ഷേത്രമാണ്. അതിൽ എവിടെ തൊഴണം എന്ന് പൂജാരി തീരുമാനിക്കരുത്. ഭക്ത തീരുമാനിക്കും. ഞാൻ പറയാതെ നീ അറിയില്ല. ഞാൻ കാണിക്കാതെ നീ കാണില്ല. അതുകൊണ്ട് ചോദിക്കൂ. "നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?" എന്ന്. "എവിടെയാണ് സുഖം?" എന്ന്. ആ ചോദ്യമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശൃംഗാരം. ഉത്തരം കേൾക്കാനുള്ള ക്ഷമയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പൗരുഷം.

ഇത് കാമമല്ല, കലാപമാണ്

എന്റെ രതി നിന്റെ അഹങ്കാരത്തിനുള്ള ഭിക്ഷയല്ല. അത് എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അവകാശമാണ്. എന്റെ ജനനത്തിന്റെ അവകാശം. എനിക്ക് പേടിയില്ലാതെ, നാണമില്ലാതെ, കുറ്റബോധമില്ലാതെ സുഖിക്കാനുള്ള അവകാശം. നീ തരുന്നതല്ല അത്. ഞാൻ എടുക്കുന്നതാണ്. നീ കൂടെ വരുന്നെങ്കിൽ വാ. എന്റെ വേഗത്തിൽ, എന്റെ വഴിയിൽ, എന്റെ ഇഷ്ടത്തിൽ. അല്ലെങ്കിൽ വഴി മാറി നടക്ക്. കാരണം ഇനി ഞാൻ അഭിനയിക്കില്ല. ഞാൻ ജീവിക്കും. എന്റെ ശരീരത്തിൽ. എന്റെ സുഖത്തിൽ. എന്റെ സത്യത്തിൽ. നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? ഇത് കാമം മാത്രമല്ല. ഇത് കലാപമാണ്. എന്റെ ശരീരം എന്റേതാണ് എന്ന കലാപം.

© ഗീതയുടെ അക്ഷരക്കൂട്

NB: ഇഷ്ടമായ post ഷെയർ ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതെന്താ പോലെ എഴുതിയ ആളുടെ പേര് വെക്കാനുള്ള മര്യാദ എല്ലാരും കാണിക്കുക.

Post കണ്ട് എന്നെ ഫോണിലും വാട്ടസാപ്പിലും എന്തോ കൊടുക്കുന്നു എന്ന് കരുതി വിളിച്ച എല്ലാ മൈലുകൾക്കും ആവശ്യത്തിന് ഉള്ളത് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.