"വാഴ"
പരിഹാസത്തിൽ നിന്ന് സിനിമയിലേക്ക്
മലയാള സിനിമയിൽ "വാഴ" എന്ന വാക്കിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭാരമുണ്ട്. വീട്ടിലും സ്കൂളിലും നാട്ടിലും കേൾക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ കളിയാക്കൽ വാക്ക്. പഠിക്കാത്തവൻ, ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്തവൻ, ലക്ഷ്യമില്ലാത്തവൻ, ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവൻ — ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ സമൂഹം പെട്ടെന്ന് "വാഴ" എന്ന് വിളിക്കും. വാഴ എന്ന സിനിമ ആ വാക്കിന് പിന്നിലെ വേദനയാണ് ആദ്യം പിടിച്ചെടുത്തത്.
പ്രഖ്യാപനവും പ്രതികരണവും: വാഴ 3 നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വാഴ 3 — "Biopic of a Billion Girls" — പ്രഖ്യാപിച്ച നിമിഷം മുതൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു വിഭാഗം പ്രേക്ഷകർ ചോദിക്കുന്നു: "ഇത് വാഴയല്ല," "പെൺകുട്ടികളെ വെച്ച് എന്ത് കഥ?" ഈ പ്രതികരണം തന്നെയാണ് മൂന്നാം ഭാഗത്തിന്റെ പ്രസക്തി തെളിയിക്കുന്നത്.
ആദ്യ ഭാഗം: ലളിതമായ ജീവിതബന്ധവും മലയാളി കുടുംബവും
വാഴ 1 പ്രേക്ഷകർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് അതിന്റെ ലളിതമായ ജീവിതബന്ധം കൊണ്ടാണ്. പഠനത്തിൽ തിളങ്ങാത്ത, വീട്ടിൽ താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന, അച്ഛന്റെ പ്രതീക്ഷകളിൽ തളരുന്ന, സൗഹൃദത്തിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്ന ആൺകുട്ടികളുടെ കഥ മലയാളി കുടുംബങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. "നീ ഒന്നും ആകില്ല" എന്ന് കേട്ടവർക്ക് ആ സിനിമ തൊട്ടു.
പുരുഷ പരാജയങ്ങളുടെ ആഘോഷവും സ്ത്രീകളുടെ അദൃശ്യതയും
പക്ഷേ വിമർശനവും ശക്തമായിരുന്നു. ഈ സിനിമ ആൺകുട്ടികളുടെ പരാജയത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തക്കേടിനെ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടോ? തെറ്റ് ചെയ്യുന്ന ആൺകുട്ടികൾ അവസാനം സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ മണ്ടത്തരങ്ങൾ തമാശയാകുന്നു. അവരുടെ പെരുമാറ്റം മറ്റുള്ളവരെ — പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളെ — എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് സിനിമ ശക്തിയിൽ ചോദിക്കുന്നില്ല. പെൺകുട്ടികൾ പലപ്പോഴും ആൺകുട്ടികളുടെ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി മാത്രം നിന്നു. ചില രംഗങ്ങൾ "boys will be boys" എന്ന പഴയ മനോഭാവത്തിലേക്ക് വഴുതിപ്പോയി.
വാഴ 2: തിരുത്തലുകളും പുതിയ വിമർശനങ്ങളും
വാഴ 2 വന്നപ്പോൾ ഈ വിമർശനങ്ങൾ ടീം ഗൗരവത്തിൽ എടുത്തതായി തോന്നി. ആൺകുട്ടികൾ തെറ്റ് ചെയ്താൽ പ്രതിഫലമുണ്ടെന്ന ബോധം കൂടുതലായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും പരാജയം ഒരുപോലെ കാണിച്ചു.
ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽ സംസ്കാരവും ആവർത്തന വിരസതയും
എന്നാൽ വാഴ 2ക്കും വിമർശനങ്ങൾ കുറവായിരുന്നില്ല. പലർക്കും അത് സിനിമയേക്കാൾ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീലുകളുടെ നീണ്ട പതിപ്പ് പോലെ തോന്നി. ആദ്യ പകുതിയുടെ ഊർജം രണ്ടാം പകുതിയിൽ കുറഞ്ഞു. ചില രംഗങ്ങൾ ഉപദേശമായി. വികാരം പറയുന്നതിന് പകരം സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ വിശദീകരിച്ചു. ഏറ്റവും പ്രധാനം — കഥ വീണ്ടും അതേ സുരക്ഷിത മേഖലയിൽ നിന്നു: ആൺകുട്ടികൾ, അവരുടെ സൗഹൃദം, അവരുടെ പരാജയം.
ഹേമ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടും മാറിയ സിനിമാ പരിസരവും
ഇവിടെയാണ് വാഴ 3യുടെ പ്രസക്തി തുടങ്ങുന്നത്. ഹേമ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടിന് ശേഷമുള്ള മലയാള സിനിമയിൽ ഇത്തരമൊരു സിനിമ വരുന്നതിന് വലിയ അർത്ഥമുണ്ട്. ഇൻഡസ്ട്രി സ്ത്രീകളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്തു എന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴും തുറന്നുകിടക്കുമ്പോൾ, ഒരു ജനപ്രിയ ഫ്രാഞ്ചൈസി ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പെൺകുട്ടികളുടെ കഥ പറയാൻ തയ്യാറാകുന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.
മലയാള സിനിമയിലെ ഇരട്ടത്താപ്പും പരീക്ഷണങ്ങളും
ദി ഗ്രേറ്റ് ഇന്ത്യൻ കിച്ചൺ, ജയ ജയ ജയ ജയ ഹേ, ഉള്ളൊഴുക്ക്, ആട്ടം — മലയാളത്തിൽ സ്ത്രീകേന്ദ്രീകൃത സിനിമകൾ വിജയിച്ച ചരിത്രമുണ്ട്. പ്രേക്ഷകൻ ഈ കഥകൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ വാഴ 3ക്കെതിരെ വരുന്ന "പെൺകുട്ടികളെ വെച്ച് എന്ത് കഥ" എന്ന ചോദ്യം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? മഞ്ഞുമ്മൽ ബോയ്സ്, റൊമാഞ്ചം, ആവേശം — ആൺകുട്ടികളുടെ യാത്രയും കൂട്ടവും ബ്ലോക്ക്ബസ്റ്ററുകളാകുന്നു. അതേ കഥ പെൺകുട്ടികളെ വെച്ച് ചെയ്താൽ "പരീക്ഷണം" ആകുന്നു. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് വാഴ 3 തുറന്നുകാട്ടേണ്ടത്.
പരാജയപ്പെടാനുള്ള അനുമതി: ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും
ആദ്യ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളുടെ കേന്ദ്ര ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു: "ആൺകുട്ടികൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ സമൂഹം എങ്ങനെ കാണുന്നു?" വാഴ 3 ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: "പെൺകുട്ടികൾക്ക് പരാജയപ്പെടാൻ പോലും സമൂഹം അനുമതി തരുന്നുണ്ടോ?" ഇതാണ് വലിയ വ്യത്യാസം.
ലിംഗഭേദവും സാമൂഹിക നിയന്ത്രണങ്ങളും
ഒരു ആൺകുട്ടി പഠിക്കാതെ നടന്നാൽ "ഇവൻ ശരിയാകും" എന്ന് പറയാൻ സമൂഹത്തിന് സമയമുണ്ട്. അവൻ അലഞ്ഞുനടന്നാലും, കൂട്ടുകാരുമായി സമയം കളഞ്ഞാലും, പ്രണയത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടാലും സിനിമയിൽ അവൻ 'lovable loser' ആകും.
പെൺകുട്ടിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യം: നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ ലോകം
പെൺകുട്ടിയുടെ കാര്യത്തിൽ കഥ വേറെയാണ്. ഹോസ്റ്റലിൽ 6 മണിക്ക് ഗേറ്റടയ്ക്കും — ആൺകുട്ടികളുടെ ഹോസ്റ്റലിൽ 10 മണി വരെ. "എവിടെ പോകുന്നു, ആരോടൊപ്പം, എപ്പോൾ തിരിച്ചുവരും" — സഹോദരനോട് ആരും ചോദിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ അവളോട് ദിവസവും ചോദിക്കും. WhatsApp DP മാറ്റിയാൽ വീട്ടിൽ ചോദ്യം. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ "ആ പെണ്ണ് ആരാ" എന്ന നോട്ടം. പ്രണയിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന്റെ മാനക്കേട്. പ്രണയം നിരസിച്ചാൽ അഹങ്കാരി. കരിയർ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ സ്വാർത്ഥ. വിവാഹം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പ്രശ്നക്കാരി. 25 ആകുമ്പോൾ കല്യാണത്തിന്റെ കണക്ക് തുടങ്ങും. എന്ത് ചെയ്താലും വിധിയുണ്ട്. ഇതാണ് പെൺകുട്ടിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യം.
വാഴ 3: ഫോർമുലകൾക്ക് അപ്പുറത്തെ രാഷ്ട്രീയം
അതുകൊണ്ട് വാഴ 3ക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത് "ആൺകുട്ടികളുടെ കഥയ്ക്ക് പകരം പെൺകുട്ടികളുടെ കഥ" മാത്രം അല്ല. ആദ്യ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളുടെ ഫോർമുല എടുത്ത് അതിൽ പെൺകുട്ടികളെ വെച്ചാൽ സിനിമ പരാജയപ്പെടും. പെൺകുട്ടികൾക്കും കൂട്ടുകാർ ഉണ്ടാകും, തമാശ ഉണ്ടാകും, പിഴവുകൾ ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ അവരുടെ ലോകത്തിൽ ഭയം, നിയന്ത്രണം, നിരീക്ഷണം, മാനക്കേട് എന്ന ഭീഷണി, സുരക്ഷ എന്ന പേരിലുള്ള തടവറ, ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമ്മർദ്ദം, ഓൺലൈൻ ഷെയ്മിംഗ്, വീട്ടിലെ ഇരട്ടത്താപ്പ് — ഇവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടണം. ഇതാണ് അവരുടെ ലോകം.
അപൂർണ്ണതയുടെ ഭംഗി: പുണ്യവതികളല്ലാത്ത പെൺകുട്ടികൾ
അതേസമയം സിനിമ ചില കെണികളിൽ വീഴരുത്. പെൺകുട്ടികളെ പുണ്യവതികളായി മാത്രം കാണിക്കരുത് — അവർക്കും തെറ്റുകൾ വേണം, അസൂയ വേണം, മണ്ടത്തരങ്ങൾ വേണം, അലസത വേണം. വാഴ എന്ന ആശയത്തിന്റെ ശക്തി തന്നെ അപൂർണ്ണ മനുഷ്യരിലാണ്. ഇത് പുരുഷവിരുദ്ധ സിനിമയും ആകരുത് — നല്ല അച്ഛന്മാരും സഹോദരന്മാരും സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ടാകും, പക്ഷേ നല്ലവർ പോലും "നിന്റെ നന്മയ്ക്കാണ് പറയുന്നത്" എന്ന പേരിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നിയന്ത്രിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മത സിനിമ പിടിക്കണം. ഉപദേശ സിനിമയും ആകരുത് — വാഴ 2ക്കെതിരെ വന്ന വിമർശനം ആവർത്തിക്കരുത്. ജീവിതം തന്നെ കഥ പറയും.
ശാക്തീകരണ പാക്കേജുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള വിജയം
ഏറ്റവും പ്രധാനം — ഇത് "empowerment package" ആകരുത്. അവസാനം എല്ലാ പെൺകുട്ടികളും സ്റ്റാർട്ടപ്പ് തുടങ്ങുന്നു, എല്ലാവരും വലിയ വിജയം നേടുന്നു എന്ന രീതിയിൽ പോയാൽ സത്യസന്ധമല്ല. ചിലർക്ക് സ്വയം മനസ്സിലാക്കുക തന്നെ വിജയമാണ്. ചിലർക്ക് വീട്ടിൽ ഒരു തീരുമാനം പറയുക തന്നെ വിപ്ലവമാണ്. ചിലർക്ക് "എനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?" എന്ന് ചോദിക്കാൻ പഠിക്കുക തന്നെ യാത്രയാണ്.
സ്ത്രീസൗഹൃദം: തുറക്കാത്ത സിനിമാറ്റിക്കൽ ലോകം
സ്ത്രീസൗഹൃദത്തെ ഗോസിപ്പും അസൂയയും മത്സരവുമായി ചുരുക്കരുത്. മലയാള സിനിമയിൽ പുരുഷ സൗഹൃദത്തിന് വലിയ ആഘോഷമുണ്ട് — കള്ള്, യാത്ര, കൂട്ടം, അടിപിടി, ഹൃദയവേദന — എല്ലാം സിനിമാറ്റിക് ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ സ്ത്രീസൗഹൃദം ലളിതമായി മാത്രം വരുന്നു. പെൺകുട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആഴമുള്ളതും സങ്കീർണ്ണവുമാണ്. അവർ ഒരുമിച്ച് ചിരിക്കും, വഴക്കിടും, ഒരാളുടെ വീട്ടുപ്രശ്നം മറ്റൊരാൾ വഹിക്കും, ഒരാളുടെ രഹസ്യം മറ്റൊരാൾ സംരക്ഷിക്കും. അതൊരു വലിയ സിനിമാറ്റിക് ലോകമാണ്, ഇതുവരെ ശരിയായി തുറക്കാത്ത ലോകം.
പുതുമയുള്ള പരാജയങ്ങൾ
ഇതെല്ലാം കൊണ്ടാണ് വാഴ 3 ആദ്യ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളെക്കാൾ പ്രസക്തമാകുന്നത്. ആദ്യ രണ്ട് സിനിമകളും 'പരാജിതർ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ആൺകുട്ടികൾക്ക് മനുഷ്യത്വം നൽകി. അത് ആവശ്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ പുതുമയല്ല. നമ്മൾ വർഷങ്ങളായി ആൺകുട്ടികളുടെ അലച്ചിലും സൗഹൃദവും പരാജയവും ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പുതുമയുള്ളതും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും പെൺകുട്ടികളുടെ പരാജയത്തെ മനുഷ്യമായി കാണിക്കുന്നതാണ്.
പെൺകുട്ടിയും വാഴയും: കഠിനമായ പോരാട്ടം
ഒരു പെൺകുട്ടി "വാഴ" ആകുമ്പോൾ സമൂഹം ചിരിച്ച് വിട്ടേക്കില്ല. അവളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കും. വിവാഹം കൊണ്ട് രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. നല്ല പെൺകുട്ടിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ കഥ കൂടുതൽ കഠിനവും രാഷ്ട്രീയവും കാലികവുമാകുന്നത്.
വാഴ 3: പക്വതയുടെ അളവുകോൽ
വാഴ 3 വിജയിക്കേണ്ടത് കളക്ഷനിൽ മാത്രമല്ല. അത് ഒരു ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയണം: ആൺകുട്ടികൾക്ക് നൽകിയ സ്നേഹവും ക്ഷമയും രണ്ടാം അവസരവും മലയാളി പ്രേക്ഷകൻ പെൺകുട്ടികൾക്കും നൽകുമോ? ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം "അതെ" എന്നാകുന്ന ദിവസമാണ് മലയാള സിനിമ ശരിക്കും വളർന്നതെന്ന് നമുക്ക് പറയാൻ പറ്റുക. അന്നുവരെ വാഴ 3 ഒരു സിനിമ മാത്രമല്ല — അതൊരു പരീക്ഷണമാണ്, ഒരു കണ്ണാടിയാണ്, നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ പക്വതയുടെ അളവുകോലാണ്.
ഇന്റെർവെല്ലിൽ ആമിഷ:
The Weight of Being a "Vazha": From Celebrating Boys' Failures to the Uncharted Reality of Girls
In Malayalam cinema, the word "Vazha" (plantain tree) carries a specific cultural weight. It is a common taunt heard at home, in schools, and across neighborhoods. The society is quick to label anyone who doesn't study, lacks responsibility, or remains aimless as a "Vazha." The movie Vazha was the first to truly capture the inherent pain behind that label.
However, the moment Vazha 3: Biopic of a Billion Girls was announced, a section of the audience on social media began asking: "This isn't a vazha," and "What story is there to tell with girls?" This very reaction proves the necessity of the third installment.
The Appeal of the First Chapter
The audience loved Vazha 1 because of its simple portrayal of life. The story of boys who didn't excel in academics, who were constantly compared at home, who felt suffocated by their fathers' expectations, and who found solace in friendship was deeply familiar to Malayali families. It touched everyone who had ever been told, "You will never amount to anything."
The Criticism: Celebrating Irresponsibility?
But the criticism was also strong. Did the film truly understand the failure of these boys, or was it merely celebrating their lack of responsibility? In the film, boys who make mistakes are eventually loved, and their follies are turned into humor. The movie failed to strongly question how their behavior affected others—especially women. Girls often served merely as tools for the boys' growth, and some scenes slipped into the old "boys will be boys" trope.
Vazha 2: Reflection and Repetition
With Vazha 2, it felt like the team took these criticisms seriously. There was a greater sense of consequence for their mistakes. It highlighted the collective failure of parents, teachers, and society.
Yet, Vazha 2 had its share of flaws. Many felt it was more like a long-form version of Instagram Reels rather than a cohesive film. The energy of the first half dipped in the second, and some scenes felt preachy, explaining emotions through dialogue rather than showing them. Most importantly, the story stayed within the safe zone: boys, their friendship, and their failures.
The Relevance of Vazha 3
This is where the relevance of Vazha 3 begins. In a post-Hema Committee report era, such a film holds immense meaning. While questions remain about how the industry treats women, it is no small feat for a popular franchise to take the responsibility of telling girls' stories.
The Double Standard of "Success"
Films like The Great Indian Kitchen, Jaya Jaya Jaya Jaya Hey, Ullozhukku, and Aattam prove that female-centric films have a successful history in Kerala. The audience has embraced these stories. So, where does the question "What story is there to tell with girls?" come from? While male bonding movies like Manjummel Boys, Romancham, and Aaveshambecome blockbusters, the same narrative structure applied to girls is viewed as an "experiment." Vazha 3 must expose this double standard.
The Right to Fail
The central question of the first two parts was: "How does society view boys when they fail?" The question Vazha 3 must ask is: "Does society even permit girls the right to fail?"
That is the major difference. When a boy neglects his studies or wanders aimlessly, society gives him time, saying, "He’ll eventually get it together." Even if he wastes time with friends or fails in love, he remains a 'lovable loser' in cinema.
The Reality of a Girl's World
For a girl, the story is entirely different. The hostel gate closes at 6 PM for her, while the boys' hostel stays open until 10 PM. She is interrogated daily with questions her brother never hears: "Where are you going? With whom? When will you be back?" Changing a WhatsApp DP leads to an inquiry at home. A simple wait at a bus stop invites judgmental stares. If she falls in love, it's a "disgrace" to the family; if she rejects love, she is "arrogant." Seeking a career makes her "selfish," and refusing marriage makes her a "problem." By age 25, the marriage countdown begins. Whatever she does, she is judged. This is the reality.
Avoiding the "Empowerment" Trap
Vazha 3 shouldn't just be "the boys' story replaced by girls." If you take the formula of the first two parts and simply plug in female characters, the film will fail. Girls have friends, humor, and flaws, but their world must include the nuances of fear, control, surveillance, the threat of "shame," the prison of "safety," body image pressure, and online shaming.
The film must avoid certain traps. Girls shouldn't be portrayed as saints—they need to make mistakes, feel jealousy, be lazy, and be foolish. The strength of the "Vazha" concept lies in imperfect humans. It shouldn't be an anti-male film; there are good fathers and brothers, but the film should capture the subtlety of how even the "good ones" restrict freedom in the name of "your own good." It must not be a moral science lesson. A small scene of asking permission to go out or the realization of the freedom a brother gets that she doesn't is enough. Life will tell the story itself.
Redefining Victory
Most importantly, it shouldn't be an "empowerment package" where every girl starts a business and achieves grand success. That isn't honest. For some, simply understanding themselves is a victory. For others, voicing a decision at home is a revolution. For many, learning to ask "What do I want?" is the journey.
The Depth of Female Friendship
Female friendship shouldn't be reduced to gossip or jealousy. Malayalam cinema celebrates male bonding—alcohol, trips, fights, and heartbreaks are all made cinematic. But female friendship is often portrayed superficially. The bond between girls is deep and complex. They laugh together, fight, carry each other's burdens, and protect each other's secrets. That is a vast cinematic world that has yet to be properly explored.
A Mirror to Society
Vazha 3 is more relevant than its predecessors because while we have celebrated the aimlessness of boys for years, it is both new and difficult to humanize the failure of a girl. When a girl becomes a "Vazha," society doesn't just laugh it off. They try to control her, "correct" her, and "save" her through marriage.
The success of Vazha 3 shouldn't be measured solely by box office collections. it must answer one question: Will the Malayali audience offer girls the same love, patience, and second chances they gave to the boys?
The day the answer to that question becomes a resounding "Yes" is the day we can say Malayalam cinema has truly grown. Until then, Vazha 3 is not just a movie—it is an experiment, a mirror, and a yardstick for our society's maturity.
