ഒരുകാലത്ത് വാർത്താ ചാനലുകളിലെ സ്ഥിരം മുഖമായിരുന്ന വീണ ജോർജ്ജ് മന്ത്രിക്കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ “അത്യാവശ്യം കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന” ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നവർ ഇന്നും കുറവല്ല.
സാധാരണയായി അധികാരം മനുഷ്യന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഐശ്വര്യം കൊത്തിവയ്ക്കുമെന്നതാണ് കേരളത്തിന്റെ അനുഭവപാഠം. വി. എസ്. അച്യുതാനന്ദൻ ആയാലും, “ശ്രീമതി ടീച്ചർ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ട മുൻ നേതാവായാലും, സാക്ഷാൽ പിണറായി വിജയൻ വരെ ആയാലും — മന്ത്രിക്കസേര അഞ്ചുവർഷം ചൂടാക്കിയാൽ മുഖത്ത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ തിളക്കം പതിയുന്നത് സ്വാഭാവികം. പക്ഷേ ഈ പതിവിനാണ് വീണ ജോർജ്ജിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു വിള്ളൽ വന്നത്. മന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് ഇരിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ മുഖത്ത് നിന്നു ഗ്ലാമർ മായുകയും, ആത്മവിശ്വാസം പകരം അസ്വസ്ഥത നിറയുകയും ചെയ്തതായി പൊതുസമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.
സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലായാലും ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലായാലും, അടുത്തിടെ നടന്ന കത്രിക–റീത്ത് വിവാദങ്ങളാണ് ഈ മാറ്റം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നത്. ഒരു മന്ത്രിയുടെ ശരിയായ രൂപം — അതായത് അധികാരത്തോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു, വിമർശനങ്ങളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, ഉത്തരവാദിത്വത്തെ എങ്ങനെ ഏറ്റെടുക്കുന്നു — എന്നതൊക്കെ മലയാളികൾക്ക് തുറന്നുകാണാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. ആറന്മുള മണ്ഡലത്തിൽ നിന്നു ജയിപ്പിച്ചവരും ഈ കാഴ്ച കണ്ടു. അധികാരം സംരക്ഷണ കവചമാകുമെന്ന വിശ്വാസം ചിലപ്പോൾ മന്ത്രിമാരെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുമെന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമായി ഈ സംഭവങ്ങൾ മാറി.
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മുന്നിൽ നിന്നുള്ള ആക്രമണം മാത്രമല്ല അപകടം; പലപ്പോഴും കൂട്ടത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുള്ള കുത്തുകളാണ് കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്. മന്ത്രിയുടെ പ്രസ്താവനകളിൽ നിന്നു തോന്നുന്നത്, ആ സംശയം അവർക്കുമുണ്ട് എന്നതാണ്. പഴയ ബോസിനുള്ള അസൂയയെന്ന സംശയം, പാർട്ടി അകത്തളത്തിലെ പിണക്കങ്ങൾ, അധികാര മത്സരങ്ങൾ — ഇതൊക്കെ മന്ത്രിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നിഴൽ പോലെ കിടക്കുന്നതായി കാണാം. എന്നാൽ പ്രസംഗങ്ങളിലും പ്രതികരണങ്ങളിലും ഏഷ്യാനെറ്റ്, പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് എന്നിവരെ സ്ഥിരം വില്ലന്മാരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത്, രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും പഴകിയ വഴിയാണെന്നു പറയാതെ വയ്യ. കത്രിക വെച്ചവരും, കൈ മുറിച്ചവരും, കെട്ടിടം പൊളിച്ചവരും — എല്ലാം ഒരേ വില്ലന്മാരായി മാറുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോകുന്നു.
ഗൂഢാലോചനാ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതുമയല്ല. പക്ഷേ എല്ലാറ്റിനും ഗൂഢാലോചനാ മുഖം കെട്ടുമ്പോൾ, ഭരണകൂടം തന്നെ പരിഹാസ്യമായി മാറും. കത്രികയും പഞ്ഞിയും വയറ്റിൽ ഒളിച്ചു കയറി എന്നതുപോലുള്ള വാദങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, മലയാളി സമൂഹം അത് വിശ്വസിക്കുമോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. കാരണം ഇത് കേരളമാണ്. ഇത് മലയാളികളാണ്. ഇവിടെ ഇന്നും ലേശം നന്മയും, ലേശം വിവേചനബുദ്ധിയും ബാക്കിയുണ്ട്. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവരെ ശത്രുക്കളാക്കിയും വിമർശനങ്ങളെ ഗൂഢാലോചനയാക്കിയും മുന്നോട്ട് പോകാമെന്നു കരുതുന്നത് വലിയ തെറ്റാണ്.
മന്ത്രിയോട് ഒരു സാരോപദേശം പറയേണ്ടി വരും: അധികാരം ഒരു കപ്പൽ ആണെങ്കിൽ, അതിന് ഒരു കപ്പിത്താൻ ഉണ്ടെന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ കപ്പൽ ആടിയുലയാതിരിക്കാൻ, കപ്പിത്താനെ മാത്രം നോക്കിയാൽ പോരാ; ഡെക്കിലെ ഓരോ ചോർച്ചയ്ക്കും മറുപടി പറയണം. പേടി തോന്നിയാൽ കടലിലേക്ക് ചാടുക എന്നത് പരിഹാരമല്ല; സ്വയം ചാടലല്ല, ഉത്തരവാദിത്വമാണ് രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യം.
അധികാരത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം ഒരുപാട് പേർക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; പക്ഷേ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞവർ കുറവാണ്. ഈ വിവാദങ്ങൾ വീണ ജോർജ്ജിനോട് ചോദിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ചോദ്യം അതുതന്നെയാണ്
— അധികാരമോ, വിശ്വാസമോ?
