കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ വിഭാഗം—പ്രത്യേകിച്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തവർ—ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എത്രയും വേഗം നടക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിലാണ്. ഏപ്രിലിലേക്കോ മെയ് മാസത്തിലേക്കോ കാത്തിരിക്കാനുള്ള ക്ഷമ അവർക്കില്ല.
ഓരോ ദിവസവും പാർട്ടിയുടെ ആത്മാവിനെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതകൾ അവർ കാണുകയാണ്. വോട്ട് ചെയ്ത് ഉടൻ ഫലം അറിയണമെന്ന ആവേശം അധികാരലാഭത്തിനല്ല, പാർട്ടിയെ രക്ഷിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെയാണ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു ഭരണം അവസാനിപ്പിച്ചാലേ ഒരു പാർട്ടിയെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനാകൂ എന്ന ബോധം അവർക്കുണ്ട്.
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പിന്തുണക്കാർക്ക് വേണ്ടത് പ്രചാരണങ്ങളുടെ തിളക്കമല്ല; നിലപാടിലെ കർശനതയാണ്. പി.ആർ. അധിഷ്ഠിത പ്രകടനങ്ങളും അലങ്കാരപ്രചാരണങ്ങളും പാർട്ടിയുടെ ശക്തിയല്ല. ജനങ്ങൾ ഒരുകാലത്ത് സ്നേഹിച്ചത് ലളിതത്വവും കണക്കുതെളിച്ച ഭരണവുമായിരുന്നു.
ഇന്ന് കാണുന്ന വാഹനവ്യൂഹങ്ങളും അനാവശ്യ ഉപദേശകരുടെ വലയവും വിമർശനത്തോട് കാണിക്കുന്ന അസഹിഷ്ണുതയും പാർട്ടിയുടെ പാരമ്പര്യത്തിന് യോജിക്കുന്നതല്ല. നൂറ്റമ്പത് വാഹനങ്ങളുടെ അകമ്പടി പോലുള്ള അതിരുവിട്ട ആഡംബരങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ആവശ്യകത എന്ന ചോദ്യം പ്രവർത്തകരുടെ മനസ്സിൽ ശക്തമായി ഉയരുന്നു.
പാർട്ടിയെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് പുറത്തുനിന്നുള്ള വിമർശനങ്ങളല്ല; അകത്തെ വിട്ടുവീഴ്ചകളാണ്. കുടുംബവും വ്യക്തിജീവിതവും സ്വകാര്യമായിരിക്കണം; എന്നാൽ അവയുടെ പേരിൽ പാർട്ടിയുടെ മൂല്യങ്ങൾ ദുർബലപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അത് രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമാകുന്നു.
നൂറുവർഷങ്ങളായി കെട്ടിപ്പടുത്ത സംഘടനാ സംസ്കാരം ഒരു ഭരണകാലത്ത് തകർക്കാൻ ആര്ക്കും അവകാശമില്ല. പാർട്ടി ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വത്തല്ല; പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസമാണ്. ഈ അടിസ്ഥാനബോധം നേതൃത്വം വീണ്ടും ഉൾക്കൊള്ളണം. ഇത് കുറ്റപ്പെടുത്തലുമല്ല; ആത്മാർത്ഥമായ ഒരു ഉപദേശമാണ്.
നല്ല സഖാക്കൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്—അധികാരം നിലനിർത്താൻമല്ല, പാർട്ടിയെ വീണ്ടെടുക്കാൻ. ഭരണം അവസാനിപ്പിച്ചാൽ പാർട്ടി അവസാനിക്കും എന്ന ഭയം ഉപേക്ഷിക്കണം. ചിലപ്പോൾ അധികാരം വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴാണ് സംഘടന ശക്തിപ്പെടുന്നത്.
അഹങ്കാരം കുറയ്ക്കുക, ഉപദേശകവലയം ചുരുക്കുക, ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം ശ്രദ്ധിക്കുക. ഇല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വിധി കടുപ്പമുള്ളതായിരിക്കും—അത് എതിരാളികളുടെ വിജയമല്ല, സ്വന്തം പ്രവർത്തികളുടെ ഫലമായിരിക്കും.
