കേരളത്തിന്റെ മാധ്യമവീഥിയിൽ ഒരു വിചിത്ര നാടകമുണ്ട്. അനുമതിയില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അനുമതി കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ശബ്ദം ചെവിക്കുപോലും കേൾക്കാത്ത അവസ്ഥ. “ചാനൽ” എന്നു വിളിക്കുന്ന ഒരു വേദി ദിനംപ്രതി വാർത്തകളുടെ പേരിൽ പടച്ചുവിടുന്ന ആരോപണങ്ങൾക്കിടയിൽ, അതിന് ആവശ്യമായ ഔദ്യോഗിക പ്രക്ഷേപണ അനുമതി ഉണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി കേൾക്കാനില്ല. നിയമപുസ്തകത്തിൽ ഒരു പേജ് പോലും തുറക്കാതെ, ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നീതി പ്രസംഗിക്കുന്ന ഈ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണത്തിന്റെ നിഴലുപോലുമില്ലെന്നതാണ് ആശ്ചര്യം.
ഇവിടെ വാർത്ത എന്നത് അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഫലം അല്ല, മറിച്ച് ലക്ഷ്യം വച്ച് എറിഞ്ഞ ഒരു കല്ല് പോലെയാണ്. ഇന്ന് ആരെയെങ്കിലും കുറ്റപ്പെടുത്തുക, നാളെ മറ്റൊരാളെ സംശയപ്പെടുത്തുക — അതാണ് പതിവ്. ഉറവിടം ആരെന്ന് ചോദിച്ചാൽ മൗനം. ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ചിരി. പ്രക്ഷേപണത്തിന് അനുമതി ഉണ്ടോ എന്ന ചോദ്യമോ? അത് ചോദിക്കുന്നവനെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുക.
അതേ സമയം വ്യവസായ രംഗത്ത് മറ്റൊരു കഥ. ഫാക്ടറികളും തൊഴിലാളികളും നിക്ഷേപവും എല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും അനുമതികളുടെ ചുരുളുകളിൽ കുടുങ്ങി നിൽക്കുന്നവരാണ് ചിലർ. അവർക്കു ഓരോ രേഖക്കും ഒപ്പിനും മാസങ്ങൾ കാത്തിരിക്കണം. എന്നാൽ അനുമതിയില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾക്ക് ഒരു തടസ്സവും ഇല്ല. നിയമം ഇവിടെ ഒരു വശത്ത് ഉറങ്ങുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് കണ്ണടച്ച് നടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.
മാധ്യമത്തിന്റെ ശക്തി ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിലാണ്. പക്ഷേ വിശ്വാസം ലഭിക്കാൻ സുതാര്യതയും ഉത്തരവാദിത്തവും വേണം. അനുമതിയില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും അനുമതി കിട്ടാതെ കാത്തിരിക്കുന്നവരും തമ്മിലുള്ള ഈ വിരോധാഭാസം കേരളത്തിന്റെ പൊതുസമൂഹത്തിൽ വലിയ ചോദ്യമുയർത്തുന്നു. നിയമം ഒരേ പോലെ എല്ലാവർക്കുമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ശബ്ദത്തിന്റെ വലിപ്പം അനുസരിച്ച് മാറുന്നോ?
കന്നാസും കടലാസും ചേർന്ന് ചോദിക്കുന്ന അവസാന ചോദ്യമിത് — സത്യത്തിനാണോ ഇവിടെ വേദി, അല്ലെങ്കിൽ ശബ്ദത്തിനാണോ? ജനങ്ങൾ തീരുമാനിക്കേണ്ട സമയം ഏറെക്കാലം മുൻപേ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
