അഴിമതി ഇല്ല” എന്ന മുദ്രാവാക്യം:
കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ കൊള്ളഭരണത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നാടകം
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്താൽ കേരളത്തിൽ ചില വാക്കുകൾക്ക് പുനർജന്മമുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും വിശുദ്ധവും ഏറ്റവും അസംബന്ധവുമായ വാക്ക് ഇതാണ് — “പത്ത് വർഷം ഭരിച്ചിട്ടും ഒരു അഴിമതിയും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.” മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസവും, ശബ്ദത്തിൽ ധാർഷ്ട്യവും, കൈയിൽ മൈക്കും. ഇത് പ്രസ്താവനയല്ല; ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ നാടകത്തിന്റെ സ്ഥിരം ഡയലോഗാണ്. ജനങ്ങൾ അതു കേട്ട് തലകുനിക്കില്ല. അവർ ചിരിക്കും. പിന്നെ ചോദിക്കും: “അപ്പൊ സ്വർണ്ണം, ബാങ്ക്, ബോണ്ട്, ബാഗേജ്, കിറ്റ്, ക്യാമറ — ഇതൊക്കെ ഏത് ഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഇവിടെ വീണത്?”
തിരുവനന്തപുരം വിമാനത്താവളത്തിൽ ഡിപ്ലോമാറ്റിക് ബാഗേജിൽ സ്വർണ്ണം പിടിക്കപ്പെട്ട ദിവസം കേരള രാഷ്ട്രീയം കനത്ത മഞ്ഞുമൂടലിൽ മുങ്ങി. അത് സാധാരണ സ്വർണ്ണമല്ല; അധികാരത്തിന്റെ സംരക്ഷണവലയത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച സ്വർണ്ണം. മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസുമായി ബന്ധമുള്ള പേരുകൾ, സ്വാധീനവും അധികാര ദുരുപയോഗവും, മണിലോണ്ടറിംഗ് ആരോപണങ്ങളും അറസ്റ്റുകളും — എല്ലാം നടന്നു. എന്നിട്ടും പാർട്ടിയുടെ മറുപടി ഒറ്റവരി: “ഇത് രാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചന.” അങ്ങനെയെങ്കിൽ ചോദ്യം ഇതാണ് — ഗൂഢാലോചനയിൽ കിലോ കണക്കിന് സ്വർണ്ണം എവിടെ നിന്നു വന്നു? ഗൂഢാലോചനക്കും തൂക്കവും തിളക്കവും ഉണ്ടോ?
ശബരിമലയിൽ സ്വർണ്ണപൂശൽ നടന്നു. പൂശിയ സ്വർണ്ണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം അപ്രത്യക്ഷമായി. കിലോ കണക്കിന് വ്യത്യാസം. പ്ലേറ്റുകൾ കാണാനില്ല. രേഖകൾ കൃത്രിമം. ഹൈക്കോടതി ഇടപെട്ടു. പ്രത്യേക അന്വേഷണ സംഘം വന്നു. അറസ്റ്റുകൾ നടന്നു. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ വേദികളിൽ ഇത് “ചെറിയ വിഷയം” ആയി ചുരുങ്ങി. ദൈവത്തിന്റെ സ്വർണ്ണം പോലും സുരക്ഷിതമല്ലെങ്കിൽ, സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ പണത്തിന് എന്ത് ഉറപ്പാണ് ഈ ഭരണത്തിൽ?
കരുവന്നൂർ സഹകരണ ബാങ്ക് തട്ടിപ്പ് കേരളം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക കൊള്ളകളിലൊന്നായി മാറി. ഒരേ സ്വത്തിന്മേൽ പല വായ്പകൾ. അംഗമല്ലാത്തവർക്കും ബെനാമികൾക്കും വായ്പ. കള്ള രേഖകൾ. ₹300 കോടി കടന്ന് പോയ നഷ്ടം. ജീവിത സമ്പാദ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട സാധാരണ നിക്ഷേപകർ തെരുവിലിറങ്ങിയപ്പോൾ മറുപടി ഇങ്ങനെ: “ബാങ്ക് തകരാറാണ്.” ബാങ്ക് തകരാറാണെങ്കിൽ, അത് നിയന്ത്രിച്ചവർക്ക് ഉത്തരവാദിത്വമില്ലേ? കരുവന്നൂർ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം അല്ല; സഹകരണ മേഖല മുഴുവൻ അന്വേഷണത്തിന്റെ നിഴലിലാണ്. ഇത് ഒരു പിഴവല്ല — ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ്.
പ്രളയബാധിതർക്കായുള്ള ലൈഫ് മിഷൻ പദ്ധതിയും അഴിമതി സംശയങ്ങളിൽ മുങ്ങി. ദുരിതാശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ കമ്മീഷൻ ആരോപണങ്ങൾ, വിദേശ ഫണ്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അന്വേഷണം, ഇടനിലക്കാരുടെ പങ്ക് — എല്ലാം പുറത്തുവന്നു. ഓരോ തവണയും പതിവ് പാട്ട്: “കേന്ദ്രത്തിന്റെ പ്രതികാരം.” എന്നാൽ ഭരണപരമായ സുതാര്യത ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ആരോപണങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ആവർത്തിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴും മറുപടിയില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു.
ഓഫ്-ബജറ്റ് കടം, മാസാല ബോണ്ട്, സാമ്പത്തിക ഘടനയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ നിയമ-സാമ്പത്തിക തർക്കങ്ങൾ — ഇതെല്ലാം വികസനം എന്ന വാക്കിന്റെ മറവിൽ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണ്. ഇത് വികസന മോഡൽ അല്ല; ഭാവി തലമുറയെ കടബാധ്യതയിൽ കുടുക്കുന്ന ഒരു അപകടകരമായ സാമ്പത്തിക പരീക്ഷണം. വികസനം എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് കടം മറയ്ക്കാൻ കഴിയുമോ?
ട്രാഫിക് ക്യാമറ പദ്ധതി, ആരോഗ്യ സാമഗ്രികൾ വാങ്ങൽ, ഡാറ്റാ കരാർ — ഓരോന്നിലും വിലക്കൂടുതൽ, ടെണ്ടർ സുതാര്യതക്കുറവ്, സ്വകാര്യതാ ആശങ്കകൾ. ഇത് പഴയകാല അഴിമതിയല്ല. ഇത് സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ മേൽക്കൂരയിൽ കയറിയ പുതിയ തലമുറ കൊള്ള. ഡിജിറ്റൽ ഭരണത്തോടൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ സംശയങ്ങളും വളർന്നു.
ഇത്രയും സംഭവങ്ങൾ നടന്നിട്ടും, മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി “ഒരു അഴിമതിയും ഇല്ല” എന്ന് പറയുന്നത് അജ്ഞതയല്ല. അത് രാഷ്ട്രീയ ധാർഷ്ട്യമാണ്. ആരോപണങ്ങളും അന്വേഷണങ്ങളും അറസ്റ്റുകളും ഉണ്ടായിട്ടും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ നിഷേധം മാത്രം ആവർത്തിക്കുന്നത്, ജനങ്ങളെ ബുദ്ധിഹീനരായി കാണുന്ന സമീപനമാണ്.
ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ചോദ്യം ലളിതമാണ്. വികസന വാഗ്ദാനങ്ങൾ കേൾക്കാം. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തെ വിവാദങ്ങൾക്ക് മറുപടി കേൾക്കേണ്ടതുണ്ട്. വോട്ട് ഒരു ശീലമല്ല. അത് ഒരു ചോദ്യം തന്നെയാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടണം. ചോദ്യം ചെയ്യലിന് മറുപടി നൽകാൻ തയ്യാറാകുന്ന ഭരണകൂടം വേണം — നിഷേധം മാത്രം ശീലമാക്കിയ ഭരണകൂടമല്ല.
കേരളത്തിന് സർക്കാർ വേണം. നിഷേധത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങൾ മാത്രം ഉള്ള ഒരു കൊള്ളസംഘമല്ല.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബല്ലറ്റിൽ അടയാളമിടുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് ഒറ്റ കാര്യമാണ് — വിശ്വാസമോ? നിഷേധമോ?
