സ്മൃതി പരുത്തിക്കാട്:
വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത മാധ്യമശബ്ദം
കേരളത്തിലെ ദൃശ്യമാധ്യമ രംഗത്ത് തന്റേതായ നിലപാടുകൾ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയയായ വ്യക്തിയാണ് സ്മൃതി പരുത്തിക്കാട്. വാർത്താ അവതരണത്തിലും ചർച്ചകൾ നയിക്കുന്നതിലും അവർ പുലർത്തുന്ന കൃത്യതയും, ഭരണ-പ്രതിപക്ഷ ഭേദമന്യേ നേതാക്കളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ആർജ്ജവവും മലയാളികൾക്ക് പരിചിതമാണ്. ലിംഗസമത്വം, രാഷ്ട്രീയ മര്യാദകൾ, മനുഷ്യാവകാശം എന്നീ വിഷയങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നിലപാടുകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സ്മൃതി, സൈബർ ആക്രമണങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് തന്റെ മാധ്യമപ്രവർത്തനം തുടരുന്നു.
രാഷ്ട്രീയ ശരിയും മാറാത്ത നേതാക്കളും
കേരളീയ സമൂഹം ഭാഷാപരമായ ശുദ്ധീകരണത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ പഴയകാലത്തെ 'ചെറ്റത്തരം' പോലുള്ള പ്രയോഗങ്ങളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ഖേദകരമാണ്. ‘പിതൃശൂന്യൻ’ എന്നും ‘ആസ്ഥാന വിധവ’ യെന്നും വിളിക്കുന്നത് ഒരു കാലത്തെ നാട്ടുഭാഷയായിരുന്നു എന്ന ന്യായം പറഞ്ഞ് അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമാണ്. കാലം മാറുമ്പോൾ ഭാഷയും മാറണം. ഒരു നേതാവിന്റെ നാവീന്ന് വീഴുന്ന വാക്കുകൾ കേവലം ശബ്ദങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അയാൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സംസ്കാരം കൂടിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.
ന്യായീകരണങ്ങളുടെ ഡിക്ഷണറി രാഷ്ട്രീയവും ബാലൻമാരും
മുഖ്യമന്ത്രിയും എ.കെ. ബാലനെപ്പോലുള്ള മുതിർന്ന നേതാക്കളും ഇത്തരം മോശം പ്രയോഗങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാൻ നിഘണ്ടുക്കളുടെ സഹായം തേടുന്നത് കാണുമ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നാറുണ്ട്. വാക്കുകൾക്ക് കാലത്തിനനുസരിച്ച് അർത്ഥവ്യത്യാസങ്ങൾ വരുന്നുണ്ട്. ജാതിവിരുദ്ധവും സ്ത്രീവിരുദ്ധവുമായ പരാമർശങ്ങൾ പണ്ട് സാധാരണമായിരുന്നു എന്നത് അവ ഇന്നും ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ലൈസൻസല്ല. രാഷ്ട്രീയ ശരി എന്നത് ഒരു അലങ്കാരമല്ല, മറിച്ച് ആധുനിക മനുഷ്യൻ പാലിക്കേണ്ട മിനിമം മര്യാദയാണ്. നിഘണ്ടുവിൽ അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് കരുതി എന്തും വിളിച്ചുപറയാവുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ നേതൃത്വം എന്നാണ് വളരുക?
സഭ്യത ലംഘിക്കുന്ന മുതിർന്ന നേതാക്കൾ
എം.എം. മണിയും എ. വിജയരാഘവനും നടത്തിയ പ്രയോഗങ്ങൾ കേരളം ചർച്ച ചെയ്തതാണ്. കെ.കെ. രമയ്ക്കെതിരായ പരാമർശമായാലും രമ്യ ഹരിദാസിനെതിരായ അധിക്ഷേപമായാലും, അവിടെയൊന്നും തിരുത്താൻ പാർട്ടി തയ്യാറായില്ല എന്നത് ഗൗരവകരമാണ്. "ഇനി പാടില്ല" എന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് ഇത്തരം പ്രവണതകൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടും. പൊളിറ്റ് ബ്യൂറോ അംഗം മുതൽ താഴെത്തട്ടിലുള്ള പ്രവർത്തകൻ വരെ ഒരേപോലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധത ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ രാഷ്ട്രീയമായ തിരുത്തൽ എന്നത് വെറും പ്രഹസനമായി മാറുകയാണ്.
മാധ്യമപ്രവർത്തകരോടുള്ള ചോദ്യങ്ങളും പ്രതിഭയുടെ നിലപാടും
യൂ. പ്രതിഭ എം.എൽ.എ നേരിട്ട സൈബർ ആക്രമണം അപലപനീയമാണ്. അവർ കരയേണ്ട ഒരു നേതാവാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല, മറിച്ച് കരുത്തുറ്റ രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിത്വമാണ്. എന്നാൽ ഇതേ പ്രതിഭ തന്നെ മുൻപ് മാധ്യമപ്രവർത്തകരോട് "മറ്റൊരു പണിക്ക് പൊയ്ക്കൂടെ" എന്ന് ചോദിച്ചത് നാം മറന്നിട്ടില്ല. തനിക്ക് നേരെ അധിക്ഷേപം വരുമ്പോൾ മാത്രം രാഷ്ട്രീയ ശരിയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുകയും, മറ്റുള്ളവരെ അധിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ അത് മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ശരിയായ പ്രവണതയല്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ അവർ നേരിട്ട ആക്ഷേപങ്ങൾക്കെതിരെ മാധ്യമങ്ങൾ നൽകുന്ന പിന്തുണ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയത്തോടുള്ളതല്ല, മറിച്ച് മര്യാദയോടുള്ളതാണ്.
സസ്പെൻഷനല്ല, ബഹിഷ്കരണമാണ് വേണ്ടത്
ഇർഷാദിനെപ്പോലെയുള്ള നേതാക്കളെ വെറുതെ ഒന്ന് സസ്പെൻഡ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ഈ പ്രശ്നം അവസാനിക്കില്ല. അധിക്ഷേപ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തുന്നവരെ രാഷ്ട്രീയമായിത്തന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തണം. അത്തരക്കാരുടെ പ്രസംഗങ്ങൾ ബഹിഷ്കരിക്കാനും അവർക്ക് വേദികൾ നൽകാതിരിക്കാനും പൊതുസമൂഹം തയ്യാറാകണം. രാഷ്ട്രീയ മര്യാദ ലംഘിക്കുന്നവർക്ക് തങ്ങളുടെ പാർട്ടിയിലോ പൊതുവേദികളിലോ സ്ഥാനമില്ലെന്ന കർശന നിലപാട് വോട്ടർമാരുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ ഈ 'വാക്കേറ്റ രാഷ്ട്രീയത്തിന്' അറുതിയുണ്ടാകൂ.
സോഷ്യൽ അക്ഷരങ്ങൾ:
സ്മൃതിയുടെ പോസ്റ്റിന്റെ പൂർണ്ണരൂപം
പിതൃശൂന്യൻ എന്ന പ്രയോഗം കേരളത്തിന് സംഭാവന ചെയ്തത് ഒരു യുവനേതാവാണ്. പിതൃരഹിതൻ എന്ന് വിളിച്ച് ജി സുധാകരനെയും പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് പോയവരെയുമൊക്കെ ആ രൂപത്തിലാണ് പറയുന്നത്. എം എം മണി എന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് സ്ത്രീകൾക്കെതിരെയും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾക്കെതിരെയും എത്രത്തോളം മോശമായ പ്രതികരണങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. എപ്പോഴെങ്കിലും എം എം മണിയെ തിരുത്തിക്കൊണ്ട് ഇനി പാടില്ല എന്ന് നേതൃത്വം പറഞ്ഞതായി എന്റെ മുന്നിലില്ല. കെ കെ രമയെ ആസ്ഥാന വിധവ എന്ന് വിളിക്കുന്നു പെമ്പിളൈ ഒരുമയുടെ ഗോമതിയെ മറ്റേ പണിക്ക് പോകുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.
അത്തരം എത്ര പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എ വിജയരാഘവൻ പൊളിറ്റ് ബ്യൂറോ അംഗമാണ്. അന്ന് 2019ൽ രമ്യ ഹരിദാസിനെതിരെ അദ്ദേഹം നടത്തിയ മോശം പരാമർശം ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഉടനീളം ചർച്ചയായിരുന്നു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം അത് തിരുത്തിയോ അതോ അദ്ദേഹത്തെ തിരുത്താൻ പാർട്ടി തയ്യാറായോ. തിരുത്തൽ എവിടെയൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നത്.
മുഖ്യമന്ത്രി ഇപ്പോൾ ഈ ചെറ്റത്തരം എന്ന വാക്കിനെ എങ്ങനെയാണ് ന്യായീകരിക്കുന്നത്. ആ വാക്കിൽ എന്താണ് കുഴപ്പം എന്നാണ് അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ചോദിക്കുന്നത്. കാലങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ചു വരുന്ന പ്രയോഗമല്ലേ എന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്. ശരിയാണ് കുറെ കാലത്തോളം ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ആളുകൾ പല പ്രയോഗങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് അത് സ്ത്രീ വിരുദ്ധമാവാം ജാതിവിരുദ്ധമാവാം. എന്നാൽ ആ പ്രയോഗങ്ങളൊക്കെ നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒഴിവാക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശരിയിലേക്ക് നമ്മുടെ സമൂഹം വളരേണ്ടതുണ്ട്. എ കെ ബാലന്റെയും ഡിക്ഷണറിയുടെയും ഒക്കെ സഹായത്തോടെ അതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത്.
എവിടെ തിരുത്തുന്നു ആരൊക്കെ തിരുത്തുന്നു എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രധാനം. പിണറായി വിജയൻ ഏറ്റവും മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന നേതാവാണ് അദ്ദേഹത്തെ തിരുത്താൻ ആര് തയ്യാറാകും എന്ന ചോദ്യമുണ്ട്. പ്രതിഭ മനസ്സിലാക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്. ഇവിടുത്തെ മാധ്യമ പ്രവർത്തകരോട് മറ്റൊരു ജോലിക്ക് പൊയ്ക്കൂടെ എന്ന് പ്രതിഭ ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ ചോദിച്ചത് അന്ന് മാധ്യമങ്ങളിൽ വലിയ വാർത്തയായിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോൾ പ്രതിഭയ്ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നതും ഇതേ മാധ്യമങ്ങളാണ് എന്ന കാര്യം അവർ ഓർക്കണം.
രാഷ്ട്രീയ ശരി എന്നത് സ്ത്രീ ആയാലും പുരുഷനായാലും പാലിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രതിഭയുടെ കണ്ണുനീർ നമ്മളെയൊക്കെ വിഷമിപ്പിച്ച കാര്യമാണ്. അങ്ങനെ കരയേണ്ട ഒരു ദുർബലയായ രാഷ്ട്രീയ നേതാവല്ല പ്രതിഭ എന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത് അവർ നല്ല കരുത്തുറ്റ നേതാവാണ്. ഇർഷാദ് എന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാവിനെ വെറുതെ ഒന്ന് സസ്പെൻഡ് ചെയ്താൽ മാത്രം പോരാ ഇത്തരം പ്രസംഗം നടത്തുന്നവരെ നമ്മൾ പൂർണ്ണമായും ബഹിഷ്കരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ( published on 26 march 2026 at smruthi paruthikkad facebook page )
The Facade of Political Correctness: Of Dictionaries, Defiance, and Double Standards
The Stagnation of Political Language
As Kerala’s social consciousness evolves toward a more refined sense of "political correctness," it is disheartening to see our political leadership cling to archaic and derogatory tropes. Terms like pithrushunyan (fatherless) or chettatharam(scoundrel-like) are not merely relics of a bygone era; they are weapons of exclusion. To defend such language under the guise of "local parlance" is inherently undemocratic. When a leader speaks, their words reflect the culture of the movement they represent. It is high time our leaders realize that as society progresses, the language of its representatives must follow suit.
The Politics of Dictionary Justifications
There is a peculiar irony in seeing seasoned leaders like the Chief Minister or A.K. Balan resort to dictionaries to justify offensive remarks. Language is fluid; meanings shift with time. The fact that casteist or misogynistic slurs were once commonplace does not grant a lifetime license for their continued use. Political correctness is not a luxury or an ornament; it is the minimum standard of decency required in a modern democracy. When the leadership spends more energy on semantic gymnastics than on genuine introspection, it signals a refusal to grow.
The Silence of the Correction Committees
The recurring pattern of misogyny from senior leaders like M.M. Mani and A. Vijayaraghavan highlights a deeper systemic failure: the absence of internal correction. Whether it was the "widowhood" taunt against K.K. Rema or the derogatory remarks against Ramya Haridas during the 2019 elections, the party leadership’s failure to issue a stern "no more" is telling. When a Politburo member and a grassroots worker celebrate the same brand of sexism, the act of "correcting" becomes a mere farce, sacrificed at the altar of political convenience.
The U. Prathibha Paradigm and Media Ethics
The cyber-attacks against U. Prathibha MLA are undoubtedly condemnable. She is not a leader who needs to be reduced to tears; she is a formidable political figure. However, one cannot ignore the irony that she once dismissively told journalists to "find another job" during a Facebook live. While the media today stands by her against abuse, it is not an endorsement of her politics, but a commitment to basic decency. Political correctness must be a two-way street; one cannot demand it only when they are the victim while abandoning it when they are the aggressor.
Beyond Suspensions: The Case for Ostracization
The token suspension of leaders like Irshad is a band-aid on a bullet wound. We need more than administrative slaps on the wrist; we need a cultural boycott of leaders who thrive on hate speech. The public must be willing to ostracize those who use the podium to strip others of their dignity. Only when voters signal that misogyny and casteism carry a heavy political cost will the leadership move beyond their dictionaries and embrace the language of respect.
