യുദ്ധത്തിന്റെ വാർത്തകൾ ലോകമെമ്പാടും വേഗത്തിൽ പടരുമ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ ആദ്യം ഉയരുന്നത് ഭീതിയാണ്. പക്ഷേ പലപ്പോഴും യഥാർത്ഥ യുദ്ധത്തേക്കാൾ ഭീതിജനകമായത് യുദ്ധത്തിന്റെ വാർത്തകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള അമിത പ്രചാരണമാണ്. ചില വാർത്താ ചാനലുകളും സോഷ്യൽ മീഡിയകളും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആകുലതകൾ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അനാവശ്യമായ ആശങ്ക വിതറുന്നു.
യുദ്ധത്തിന്റെ സാധ്യതകൾക്കുപോലും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദത തകർത്ത് കളയാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ലോകം മുഴുവൻ ഇന്നും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് സമാധാനത്തിനാണ്.
ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ കഴിയുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ സമതുലിതാവസ്ഥയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ദുബായ്, ദോഹ, അബുദാബി, ബഹ്റൈൻ, കുവൈത്ത് പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ് ജോലി ചെയ്യുന്ന പ്രവാസികൾ. അയൽവക്കത്തെ രാജ്യങ്ങളെ ഇനി ഉപദ്രവിക്കില്ല എന്നുള്ള പ്രഖ്യാപനം എല്ലാവരും വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് ചെവിക്കൊള്ളുന്നത് , മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ലേശം നിരാശ തോന്നിക്കാണും എങ്കിലും സാധാരണക്കാർക്ക് ആശ്വസിക്കാം
യുദ്ധവാർത്തകൾ ഉയരുമ്പോൾ അവിടെയുള്ളവർക്കും അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കുമുള്ള ഭയം സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ പലപ്പോഴും ആ ഭയം യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങളെക്കാൾ വാർത്തകളുടെ ഭാഷയിൽ കൂടുതൽ വലുതായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ യുദ്ധം മാത്രം നടക്കുന്നത് യുദ്ധഭൂമികളിൽ അല്ല; വാർത്തകളുടെ ലോകത്തും അത് നടക്കുന്നു. ചില മാധ്യമങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെക്കാൾ ആവേശം നിറഞ്ഞ തലക്കെട്ടുകൾ തേടുകയാണ് പതിവ്. വലിയ കെട്ടിടങ്ങളുടെയും നഗരങ്ങളുടെയും പേരുകൾ ചേർത്തു ഭയം വളർത്തുന്ന പ്രവണതയും കാണാം. എന്നാൽ അവിടെയെല്ലാം ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതം പലപ്പോഴും അത്രയൊന്നും തകർന്നിട്ടില്ല എന്ന സത്യവും നിലനിൽക്കുന്നു.
യുദ്ധം ഏത് രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലായാലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഇരകൾ സാധാരണ ജനങ്ങളാണ്. രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളും രാജ്യാന്തര മത്സരങ്ങളും വലിയ ശക്തികളുടെ ഗണിതങ്ങളുമെല്ലാം അവസാനത്തിൽ ബാധിക്കുന്നത് കുട്ടികളെയും കുടുംബങ്ങളെയും സാധാരണ തൊഴിലാളികളെയും ആണ്. മനുഷ്യചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്: യുദ്ധത്തിന്റെ വില എപ്പോഴും അടയ്ക്കുന്നത് നിരപരാധികളാണ്.
ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അസൂയയും മത്സരവും പലപ്പോഴും അദൃശ്യമായ ശക്തികളായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ശക്തിയും സ്വാധീനവും സുരക്ഷയും സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ചിലപ്പോൾ രാജ്യങ്ങളെ അനാവശ്യ സംഘർഷങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സമാധാനവും വികസനവും മറ്റൊരാളുടെ ആശങ്കയായി മാറുമ്പോൾ മനുഷ്യരാശി തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സമാധാനം എന്നത് വെറും യുദ്ധമില്ലായ്മയല്ല; പരസ്പര ബഹുമാനവും വിശ്വാസവും കൂടിയാണ്.
അവസാനം മനുഷ്യരാശിയുടെ മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: നാം ഭയത്തെയും അസൂയയെയും വളർത്തുമോ, അല്ലെങ്കിൽ സഹജീവിതത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമോ?
യുദ്ധത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങളെക്കാൾ ശക്തമായി കേൾക്കേണ്ടത് മനുഷ്യരുടെ കരുണയുടെ ശബ്ദമാണ്. ലോകത്തിന്റെ ഏതു ഭാഗത്തും ജീവിക്കുന്ന കുട്ടികളും കുടുംബങ്ങളും ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം പങ്കിടുന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ട് ലോകത്തിന് നല്ലത് സംഭവിക്കട്ടെയെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീക്ഷ.
തുറന്ന് പറച്ചിൽ:
