സാധാരണ ഒരു മന്ത്രിയായാൽ മുഖത്ത് ഒരു നേരിയ ഐശ്വര്യം തെളിയും. അത് അധികാരത്തിന്റെ പൊങ്കാലയല്ല; ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം. സഖാവ് വിഎസ് ആയാലും, “ ശ്രീമതി ടീച്ചർ” ആയാലും, മുഖ്യമന്ത്രിയും ഭാര്യയും വരെ—പദവിയോടൊപ്പം ഒരു തെളിച്ചം കൈവന്നു എന്നത് ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞ കഥ. എന്നാൽ ആരോഗ്യ മന്ത്രിസ്ഥാനത്ത് തുടക്കം മുതൽ വേറൊരു സ്വരം കേട്ടു തുടങ്ങി എന്ന വിമർശനമാണ് കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ ഉയർന്നത്. ഒപ്പം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ഐശ്വര്യവും ..
നിയമസഭയിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയെ “കപ്പിത്താൻ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച ആവേശവും, കുടുംബസൗഹൃദത്തിന്റെ മൃദുസ്പർശവും കൈവന്നപ്പോൾ ലഭിച്ച മന്ത്രിസ്ഥാനം—അത് ഒരു അവസരമായിരുന്നു. പക്ഷേ വിമർശകർ പറയുന്നത്, ആ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ അഹങ്കാരവും ധാർഷ്ട്യവും കൂടപ്പിറപ്പായി എത്തിയെന്നതാണ്. അധികാരം വിനയത്തിന്റെ ഭാഷ മറന്നാൽ, വകുപ്പ് പോലും ദിശ തെറ്റുമെന്ന് അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
ഒപ്പം,ചാനലിലെ പഴയ ബോസിന്റെ “പിന്നിൽ നിന്നുള്ള കുത്തുകൾ” നിറഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയഗോസിപ്പുകളും മാധ്യമവേദികളിൽ നിറഞ്ഞു. വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങളും ഉപദേശകരുടെയും സ്വാധീനവും ചേർന്നപ്പോൾ ഭരണനിർണ്ണയങ്ങൾ കത്രികപ്പൂട്ടായി മാറി—മുറിക്കാനും തുറക്കാനും കഴിയാതെ കുടുങ്ങിയ അവസ്ഥ. ഈ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലമാണ് ആരോഗ്യരംഗത്തിലെ വീഴ്ചകളെ കൂടുതൽ കടുപ്പത്തോടെ ജനങ്ങൾ വായിക്കാൻ കാരണമായത്.
അഞ്ചു വർഷം കൊണ്ട് പൊതുആരോഗ്യ രംഗം നേരിട്ട പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്.
ആദ്യം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ ക്ഷയം. പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചെങ്കിലും, നിലവിലെ ആശുപത്രികളിലെ പരിപാലനം പാളി. ഐസിയു കിടക്കകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടിയെന്ന കണക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; പക്ഷേ പ്രവർത്തനക്ഷമതയും സാങ്കേതിക പരിപാലനവും ഉറപ്പാക്കാൻ വേണ്ട സംവിധാനങ്ങൾ മന്ദഗതിയിൽ നീങ്ങി.
രണ്ടാമത്, മരുന്ന് വിതരണത്തിലെ അസ്ഥിരത. അനിവാര്യ മരുന്നുകൾ ലഭ്യമല്ലെന്ന പരാതികൾ ഉയർന്നു. സ്റ്റോക്ക് മാനേജ്മെന്റിലെ വീഴ്ചകൾ രോഗികളെ സ്വകാര്യ ഫാർമസികളിലേക്ക് തള്ളിയെന്ന ആരോപണം ശക്തമായി. “സൗജന്യ ചികിത്സ” എന്ന വാക്ക് പ്രചാരണത്തിൽ നിലനിന്നെങ്കിലും, പലർക്കും ചികിത്സ ചെലവ് കൂടിയെന്ന അനുഭവം ഉണ്ടായി.
മൂന്നാമത്, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരുടെ അമിതഭാരം. നിയമനങ്ങൾ വൈകി; കരാർ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നിയമനങ്ങൾ സ്ഥിരത നൽകാനായില്ല. പാൻഡെമിക് കാലത്ത് കൈയ്യടി ലഭിച്ചെങ്കിലും, തുടർന്ന് ആവശ്യമായ മാനസിക-വൃത്തി പിന്തുണ ലഭിച്ചില്ലെന്ന് ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ തന്നെ തുറന്ന് പറഞ്ഞു.
നാലാമത്, നയപരമായ സ്ഥിരതയുടെ അഭാവം. പുതിയ പദ്ധതികൾ പ്രഖ്യാപിച്ചെങ്കിലും, അവയുടെ തുടർച്ചയും ഫലപരിശോധനയും ദുർബലമായി. പൊതുമേഖലയെ ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ദീർഘകാല ദിശ വ്യക്തമല്ലെന്ന വിമർശനം ശക്തമായി.
ഈ എല്ലാം ചേർന്നപ്പോൾ, “ആരോഗ്യ രംഗം ഐസിയുവിൽ അല്ല, മോർച്ചറിയിൽ” എന്ന പരിഹാസവാചകം ജനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് രാഷ്ട്രീയ വിരോധികളുടെ മുദ്രാവാക്യം മാത്രമല്ല; വിശ്വാസക്ഷയത്തിന്റെ സൂചന കൂടിയാണ്.
അഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആരോഗ്യരംഗത്തിന്റെ വലിയ നഷ്ടം കെട്ടിടങ്ങളോ ഉപകരണങ്ങളോ അല്ല—ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്. ആ വിശ്വാസം തിരിച്ചു നേടാൻ പ്രസ്താവനകൾ മതിയാകില്ല. വിനയം, നയസ്ഥിരത, സുതാര്യത, മനുഷ്യവിഭവ നിക്ഷേപം—ഇവയാണ് ഒരു വകുപ്പിന് വീണ്ടും ജീവൻ കൊടുക്കുന്ന ഔഷധങ്ങൾ.
അധികാരം തെളിച്ചം നൽകും; പക്ഷേ ഉത്തരവാദിത്വം മാത്രമാണ് ആ തെളിച്ചം നിലനിർത്തുക.
കത്രിക വയറ്റിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് മിസിസ് ദാസനും
പഞ്ഞിക്കെട്ട്വയറ്റിൽസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്വിജയേട്ടനും
