കേരള മന്ത്രിസഭയെ കുറിച്ച് പ്രതിപക്ഷ എംഎൽഎമാർ സ്വകാര്യ സംഭാഷണങ്ങളിൽ പറയുന്ന ചില വിലയിരുത്തലുകൾ കേട്ടാൽ, അധികാര–പ്രതിപക്ഷ രേഖകൾ അത്ര കട്ടിയുള്ളതല്ലെന്ന് തോന്നും. അവരിൽ പലരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ സമ്മതിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്—മന്ത്രി വി. ശിവൻകുട്ടി കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന ഗൗരവം. ഒരു വിഷയം പോയി പറഞ്ഞാൽ ഫയലായി മാറുന്നതിന് മുൻപേ അത് പ്രശ്നമായി കാണുകയും, നടപ്പാകുന്നത് വരെ പിടിച്ചുനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അപൂർവ ശൈലിയാണത്രേ അദ്ദേഹത്തിനുള്ളത്.

നിയമസഭയിലെ പഴയ വികൃതികൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ച് പലരും പരിഹസിക്കുമ്പോഴും, “അത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചൂടിൽ ആരൊക്കെയോ അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ചതാണ്” എന്ന വിലയിരുത്തലാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഉള്ളിലും. മുഖം നോക്കാതെ പാർട്ടി നോക്കാതെ ഇടപെട്ട് ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾ നടപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന സംസാരവും അതിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു.

അതേസമയം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായയെ തകർക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ചില നീക്കങ്ങൾ നടന്നുവെന്ന ആരോപണവും ഉയരുന്നു. നിയമസഭയിൽ സോണിയാഗാന്ധിയുടെ പേര് ഉച്ചരിപ്പിച്ചത് പോലും, ശിവൻകുട്ടിയോടുള്ള പ്രതിപക്ഷത്തിലെ മതിപ്പ് ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള കണക്കുകൂട്ടിയ ശ്രമമായിരുന്നുവെന്നാണ് ചില എംഎൽഎമാരുടെ അഭിപ്രായം. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരാളെ ഉയർത്താൻ മാത്രമല്ല, താഴെയിറക്കാനും സ്ക്രിപ്റ്റുകൾ തയ്യാറാകുന്ന കാലമാണിത്. അത്തരം തിരക്കഥകളിൽ ഒരു മന്ത്രിയെ കുടുക്കിയാൽ, സർക്കാരിന് തന്നെ ദീർഘകാലത്ത് തിരിച്ചടി ഉണ്ടാകുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് പലർക്കുമുണ്ട്.

ഇതിനൊപ്പം തന്നെ, മന്ത്രിസഭയിലെ വനിതാ മന്ത്രിമാരെ കുറിച്ച് കടുത്ത അസന്തുഷ്ടിയും തുറന്ന വിമർശനവും ഉയരുന്നു. “പദവിയുണ്ട്, പക്ഷേ പ്രവർത്തനമില്ല” എന്ന കടുപ്പമുള്ള വിലയിരുത്തലാണ് ചില പ്രതിപക്ഷ എംഎൽഎമാർ നടത്തുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ആർ. ബിന്ദുവിനെ കുറിച്ച് “അഹങ്കാരമാണോ വിവരമില്ലായ്മയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവില്ല, പക്ഷേ ധാർഷ്ട്യത്തിന് കുറവില്ല” എന്ന വിമർശനം പരക്കെ കേൾക്കുന്നു.

ചാലക്കുടിയിലെ പ്ലാനറ്റേറിയം പദ്ധതി വർഷങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് മന്ത്രിയുടെ അനാസ്ഥയുടെ ഉദാഹരണമായി പലരും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ശാസ്ത്രവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഭാവി തലമുറയുടെ നിക്ഷേപമാകേണ്ടിടത്ത്, ഫയലുകളും ന്യായീകരണങ്ങളും മാത്രം മുന്നോട്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥയാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്.

ആരോഗ്യവകുപ്പിൽ വീണ ജോർജ്ജിനെ കുറിച്ചും സമാനമായ വിലയിരുത്തലുകളാണ്. വാചകകസർത്തും പ്രസ്താവനകളും ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും, കാര്യക്ഷമതയിൽ കുറവുണ്ടെന്ന വിമർശനം ശക്തമാണ്. “ആരോഗ്യകേരളം” എന്ന മുദ്രാവാക്യം മുഴങ്ങുമ്പോഴും, കത്രിക പോലുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ സ്വീകരിച്ച നിലപാടുകൾ പൊതുജനവിശ്വാസത്തെ കനത്തമായി ബാധിച്ചുവെന്നാണ് അഭിപ്രായം. ഭരണത്തിൽ വാക്കുകൾക്ക് വിലയുണ്ടാകാം, പക്ഷേ പ്രതിസന്ധികളിൽ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളാണ് മന്ത്രിയുടെ കഴിവ് അളക്കുന്നത്—അവിടെയാണ് ആരോഗ്യവകുപ്പ് പാളിച്ച കാട്ടിയതെന്ന വിമർശനം ഉയരുന്നത്.

മൊത്തത്തിൽ, മന്ത്രിസഭയെ കുറിച്ചുള്ള ഈ ചർച്ചകൾ ഒരു സത്യം തുറന്നുകാട്ടുന്നു: എല്ലാ മന്ത്രിമാരെയും ഒരേ തൂക്കത്തിൽ അളക്കാൻ കഴിയില്ല. ചിലർ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പോലും ആദരം നേടുമ്പോൾ, ചിലർ പദവിയുടെ ഭാരത്തിൽ തന്നെ വീണുപോകുന്നു.

കന്നാസും കടലാസും പറയുന്നത് ഇതാണ്—ഭരണം പ്രസ്താവനകളുടെ മത്സരമല്ല; ഫയലുകൾ തുറക്കുകയും അടക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ജനജീവിതം മാറുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ. ആ പരീക്ഷയിൽ ചിലർ മുന്നിലാണ്, ചിലർ ഇപ്പോഴും ക്ലാസ് മുറിയുടെ പുറത്താണ്.