തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തീയതി ഇനിയും ഔദ്യോഗികമായി വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും, സ്ഥാനാർഥി നിർണ്ണയങ്ങൾ നീളുന്നതിന് പിന്നിൽ ഒരു ചുരുളുണ്ട്—“തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വൈകും” എന്ന ചർച്ച. അതുവരെ കയ്യിലുള്ള കാർഡുകൾ മുഴുവൻ തുറക്കേണ്ടതില്ലെന്നാണ് മൂന്നു മുന്നണികളുടെയും ബുദ്ധി.
അമ്പതോളം മണ്ഡലങ്ങളിൽ യുഡിഎഫ് പേരുകൾ ചാർത്തിക്കഴിഞ്ഞു, മുപ്പതോളം സീറ്റുകളിൽ എൽഡിഎഫ് കൊടികൾ കുത്തി, അറുപതോളം സ്ഥലങ്ങളിൽ എൻഡിഎ തങ്ങളുടെ കളം ചൂടാക്കി. ബാക്കി? മറ്റവൻ ആരെ ഇറക്കുന്നു, ഏത് ജാതി എങ്ങോട്ടാണ് തിരിയുന്നത്, ജയസാധ്യതയുടെ ഗ്രാഫ് എങ്ങനെയുണ്ട്—ഇതെല്ലാം കണക്കുകൂട്ടിയുള്ള കച്ചവടം.
എൽഡിഎഫ് ഈ തവണ പഴയ പല്ലുകൊഴിഞ്ഞ സിംഹങ്ങളെയും താപ്പാനകളെയും വീണ്ടും കാട്ടിലിറക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. “ഇതൊന്നും അവസാന പോരാട്ടമല്ല, പുനർജന്മ പോരാട്ടമാണ്” എന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചിലർക്കുണ്ടെങ്കിലും, തോറ്റാൽ രാഷ്ട്രീയ ഭാവി അവിടെത്തന്നെ അടച്ചു പൂട്ടും എന്ന ബോധം പിന്നിൽ കുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജയിച്ചാൽ? ലോട്ടറി. തോറ്റാൽ? ചരിത്രം. അതുകൊണ്ടാണ് ചില സീറ്റുകളിൽ “വീരപരീക്ഷണം” നടത്താനുള്ള ധൈര്യം കാണിക്കുന്നത്.
യുഡിഎഫ് ഈ തവണ പരമാവധി യുവാക്കളെ അണിനിരത്താനുള്ള തന്ത്രത്തിലാണ്. കരുനാഗപ്പള്ളി മോഡൽ സ്ഥാനാർത്ഥികളെ ഇറക്കി മണ്ഡലങ്ങൾ വെട്ടിപ്പിടിക്കാമെന്ന കണക്ക്. “പുതിയ മുഖം, പഴയ ചൂട്” എന്ന സ്ലോഗൻ മനസ്സിലിട്ട് മട്ടന്നൂരിലും മത്സരം പൊടിപാറിക്കാമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം. ചിലിടങ്ങളിൽ പഴയ കുതിരകൾക്ക് പകരം പുതിയ കാളകൾ ഇറക്കിയാൽ വോട്ടുപെട്ടി തന്നെ അതിശയിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷ.
എൻഡിഎയ്ക്കും പിന്നോട്ടില്ല. പരമാവധി സീറ്റുകളിൽ ഓളം സൃഷ്ടിക്കണം. ജയിക്കാഞ്ഞാലും, അടുത്ത തവണയ്ക്ക് നിലപാട് ഉറപ്പിക്കണം. ചില മണ്ഡലങ്ങളിൽ വെറും മത്സരമല്ല ലക്ഷ്യം—വോട്ടുശതമാനം ഉയർത്തി രാഷ്ട്രീയ ഗണിതം മാറ്റുക. “ഇവിടെ ആരും കളം വിട്ടുകൊടുക്കില്ല” എന്ന നിലപാടോടെ സീറ്റുകൾ കയ്യടക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ കനക്കുന്നു.
മൊത്തത്തിൽ കാണാൻ പോകുന്നത് പൂരക്കാഴ്ചകൾ തന്നെ. പഴയ വീരന്മാരുടെ അവസാന ശ്രമം, യുവാക്കളുടെ ആദ്യ പരീക്ഷണം, കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ കളി, ജാതി സമവാക്യങ്ങളുടെ ചതുരംഗം—ഇതെല്ലാം ചേർന്നൊരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉത്സവം.
ചക്ക ഇട്ടാൽ മുയൽ ചാവില്ല; പക്ഷേ ചക്കയുടെ മണത്തിൽ കാട് മുഴുവൻ ഇളകും. അതാണ് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്—കന്നാസും കടലാസും മാത്രം അല്ല, കണക്ക് കൂട്ടലുകളുടെ കളരിപയറ്റും കൂടിയാണ്.
കന്നാസും കടലാസും
