അദൃശ്യരാക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരും അധികാരികളുടെ നിശ്ശബ്ദതയും: പിറവം പുഴയിലെ ദുരന്തവും കേരളത്തെ പിടിച്ചുലച്ച കുടുംബ ആത്മഹത്യകളും

ഭരണകൂടത്തിന്റെ വലിയ വികസനരേഖകളിലും തിളങ്ങുന്ന നഗരക്കാഴ്ചകൾക്കിടയിലും ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: "ഞങ്ങളുടെ ജീവന് ഇവിടെ എന്ത് വിലയാണുള്ളത്?" കേരളത്തിൽ സമീപകാലത്തുണ്ടായ ഏറ്റവും നൊമ്പരമുണർത്തുന്ന ദുരന്തങ്ങളിലൊന്നാണ് എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പിറവത്ത് മൂവാറ്റുപുഴയാറ്റിൽ ഒരു കുടുംബത്തിലെ നാല് അംഗങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ജീവനൊടുക്കിയ സംഭവം.

കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള ഒരു അമ്മയും പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളും അടങ്ങുന്ന ആ കുടുംബത്തിന്റെ അന്ത്യയാത്ര കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ ശൃംഖലകളിലെ വിള്ളലുകളെയും, ഭരണകൂട സംവിധാനങ്ങളുടെ പരാജയങ്ങളെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. താൽക്കാലിക കാരുണ്യപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കപ്പുറം പാവപ്പെട്ടവന് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നതിൽ നമ്മുടെ വ്യവസ്ഥിതി പരാജയപ്പെടുന്നതിന്റെ നേർചിത്രമാണിത്.   

പിറവം ദുരന്തത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലവും ഇരകളും

പാലക്കാട് നെന്മാറ എലവഞ്ചേരി കുമ്പളക്കോട് കോളനി സ്വദേശിയായ നാരായണനും (51), പൂർണ്ണ കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ പി. വി. വിജിമോളും (44), ഇവരുടെ മൂത്ത മകൾ എട്ടു വയസ്സുകാരി ഹന്ന മോളും, രണ്ട് വയസ്സുള്ള ഇളയ മകനുമാണ് ഈ ദാരുണമായ ദുരന്തത്തിൽ ഇല്ലാതായത്. കോതമംഗലത്തെ വിവിധ വാടകവീടുകളിൽ കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഈ കുടുംബം, വാടക നൽകാത്തതിനെ തുടർന്ന് താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിടപ്പെട്ടതോടെയാണ് പൂർണ്ണമായും വഴിയാധാരമായത്.

ഒടുവിൽ തങ്ങളുടെ ജീവിക്കാനുള്ള കടുത്ത പ്രയാസങ്ങൾ വിവരിച്ച് അവർ കോതമംഗലം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു. പോലീസുകാർ സ്വന്തം നിലയിൽ പണം സമാഹരിച്ച് അവർക്ക് താൽക്കാലിക താമസവും ഭക്ഷണവും ഒരുക്കി നൽകുകയും പുതിയൊരു വാടകവീട് കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറേണ്ടിയിരുന്ന ആ വ്യാഴാഴ്ച (ജൂൺ 25, 2026) അവരെ കാണാതാവുകയും, പിന്നീട് മൂവാറ്റുപുഴയാറ്റിന്റെ വിവിധ കടവുകളിൽ നിന്നായി ഇവരുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയുമാണുണ്ടായത്.   

തകർന്നടിഞ്ഞ പ്രതീക്ഷകളുടെ ആറാഴ്ചകൾ: ഒഴിപ്പിക്കലിൽ നിന്നും പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്

അന്തിയുറങ്ങാൻ ഇടമില്ലാത്ത നാളുകളും പോലീസിന്റെ കാരുണ്യവും

ഭരണകൂടത്തിന്റെ സുരക്ഷാ വലയങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു കുടുംബം എങ്ങനെയാണ് പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വഴുതിപ്പോയതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവരുടെ അവസാന ആറാഴ്ചകളിലെ ജീവിതം പരിശോധിച്ചാൽ മതിയാകും. വാടക നൽകാൻ കഴിയാത്തതിനെ തുടർന്ന് താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടിൽ നിന്നും ഏത് നിമിഷവും ഇറക്കിവിടപ്പെടുമെന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു നാരായണനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള ഭാര്യയും കുഞ്ഞുങ്ങളും.

അതിജീവനത്തിന്റെ എല്ലാ വാതിലുകളും അടഞ്ഞപ്പോൾ, മരണത്തിന് ആറാഴ്ച മുമ്പ് അവർ സഹായം തേടി കോതമംഗലം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി. പോലീസ് സ്വന്തം നിലയിൽ ആത്മാർത്ഥമായി അവരെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ആദ്യം ഒരു സന്നദ്ധ സംഘടനയുടെ പുനരധിവാസ കേന്ദ്രത്തിൽ ഇവരെ എത്തിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, അത് സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രം താമസിക്കാൻ അനുവാദമുള്ള ഒന്നായതിനാൽ ആ കുടുംബത്തിന് ഒന്നിച്ച് കഴിയാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ, താൽക്കാലികമായി ഒരു ദിവസവാടകയുള്ള വീട്ടിലേക്ക് അവരെ മാറ്റുകയും ഭക്ഷണത്തിനും വസ്ത്രങ്ങൾക്കുമായി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ സ്വന്തം ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് പണം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.   

ആ കറുത്ത വ്യാഴാഴ്ചയും സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങളിലെ അവസാന നിമിഷങ്ങളും

പക്ഷേ, ഈ താൽക്കാലിക ആശ്വാസങ്ങൾക്കൊന്നും ആ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലെ നിരാശയെയും അപമാന ഭാരത്തെയും മായ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വ്യാഴാഴ്ച (ജൂൺ 25, 2026) പോലീസ് അവർക്കായി കണ്ടെത്തിയ പുതിയ വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറേണ്ട ദിവസമായിരുന്നു. പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പോലീസ് എത്തിയപ്പോൾ ആ കുടുംബം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവർ ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്ന വ്യാജേന പള്ളിയിലേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഇറങ്ങിയത്. ആ പകൽ മുഴുവൻ അവർ മരണത്തെ മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ട് പിറവത്തിന്റെ തെരുവുകളിൽ അലയുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിയോടെ പിറവം ചിൽഡ്രൻസ് പാർക്കിൽ കളിച്ച് ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച ഹന്ന മോൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന മണിക്കൂറുകളാണ് ആഘോഷിക്കുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

തുടർന്ന് അവർ ഐശ്വര്യ ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും പിറവം വലിയപള്ളിയിലെത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ രാത്രിയുടെ കനത്ത ഇരുട്ടിൽ ആരും കാണാതെ അവർ മൂവാറ്റുപുഴയാറിന്റെ എക്സൈസ് കടവിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങി.   

പുഴയോരത്തെ കണ്ണീർക്കാഴ്ചകൾ: മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടെടുത്ത നാളുകൾ

വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരത്തോടെ പുഴയിലെ കളമ്പൂർ ഭാഗത്ത് നിന്നും വിജിമോളുടെയും രണ്ട് വയസ്സുകാരനായ മകന്റെയും മൃതദേഹങ്ങൾ നാട്ടുകാർ കണ്ടെത്തിയതോടെയാണ് ഈ ദുരന്തം പുറംലോകമറിയുന്നത്.

തുടർന്ന് നടത്തിയ വിപുലമായ തിരച്ചിലിൽ ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയോടെ ഐ.എ.ടി.യു.സി കടവിനു സമീപത്തുനിന്ന് നാരായണന്റെ മൃതദേഹവും, ഒടുവിൽ ഞായറാഴ്ച രാവിലെ എട്ടുമണിയോടെ എക്സൈസ് കടവിന് സമീപത്ത് നിന്നും എട്ടുവയസ്സുകാരി ഹന്ന മോളുടെ മൃതദേഹവും കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. തൃപ്പൂണിത്തുറ പൊതുശ്മശാനത്തിലെ ചിതയിൽ ആ നാല് ജീവനുകളും എരിഞ്ഞടങ്ങിയപ്പോൾ, അവശേഷിച്ചത് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പരാജയത്തിന്റെ കയ്പേറിയ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്.   

പാവപ്പെട്ടവനെ പടിക്കുപുറത്താക്കുന്ന ക്ഷേമപദ്ധതികളുടെ ചുവപ്പുനാടകൾ

ലൈഫ് മിഷനും വിലാസമില്ലാത്ത വാടകക്കാരുടെ ബഹിഷ്കരണവും

കേരളത്തിലെ ഓരോ പഞ്ചായത്തും നഗരസഭയും തങ്ങളുടെ വികസന മാതൃകകളെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും, താഴേത്തട്ടിലുള്ള മനുഷ്യർക്ക് ഈ പദ്ധതികൾ എങ്ങനെ അപ്രാപ്യമാകുന്നു എന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പാവപ്പെട്ടവർക്കായി വിഭാവനം ചെയ്ത 'ലൈഫ് മിഷൻ') പോലുള്ള പദ്ധതികൾ പോലും പലപ്പോഴും ഭൂരഹിതരും ഭഭവനരഹിതരുമായ സാധാരണക്കാരെ തഴയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ലൈഫ് മിഷനിലൂടെ സുരക്ഷിതമായ വീട് നൽകുമെന്ന് പറയുമ്പോഴും, സ്ഥിരമായ വിലാസമില്ലാത്ത വാടകക്കാർക്ക് അപേക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ റേഷൻ കാർഡോ വരുമാന സർട്ടിഫിക്കറ്റോ ഹാജരാക്കാൻ കഴിയാറില്ല. നാരായണനെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി നിരന്തരം വാടകവീടുകൾ മാറിത്താമസിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു തദ്ദേശ സ്ഥാപനത്തിന്റെയും മുൻഗണനാ ലിസ്റ്റിൽ വരാൻ സാധിക്കാറില്ല.   

ഭിന്നശേഷി പെൻഷനിലെ സങ്കീർണ്ണമായ കടമ്പകൾ

ശാരീരിക വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നവർക്കായി നടപ്പിലാക്കുന്ന 'ദേശീയ ഭിന്നശേഷി പെൻഷൻ' പദ്ധതിയുടെ കാര്യവും വ്യത്യസ്തമല്ല. പ്രതിമാസം 2000 രൂപയോളം ലഭ്യമാകുന്ന ഈ പെൻഷൻ അപേക്ഷിക്കാൻ പോലും കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള പാവപ്പെട്ട വിജിമോൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

40 ശതമാനത്തിലധികം ഭിന്നശേഷിയുണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുക എന്നത് കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീക്ക് നമ്മുടെ സർക്കാർ ഓഫീസുകളുടെ മുന്നിൽ കയറിയിറങ്ങി നടക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമുള്ള കടമ്പയാണ്. പലപ്പോഴും വിവരങ്ങളുടെ അഭാവവും മെഡിക്കൽ ബോർഡുകളിൽ നിന്നുള്ള അലംഭാവവും കാരണം യഥാർത്ഥ ഗുണഭോക്താക്കൾ പുറത്തുതന്നെ നിൽക്കുന്നു.   

ഫയലുകളിൽ കുരുങ്ങുന്ന 'പരിരക്ഷ' പദ്ധതികൾ

ഇതിനെല്ലാം പുറമെ, കടുത്ത പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്ന ഭിന്നശേഷിക്കാർക്ക് അടിയന്തര ധനസഹായം നൽകാനായി രൂപീകരിച്ച 'പരിരക്ഷ പദ്ധതി' പോലുള്ളവ നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കാൻ പോകുമ്പോഴും അടിയന്തരമായി സഹായം നൽകാൻ ഈ പദ്ധതികൾക്കൊന്നും കഴിയുന്നില്ല.

ഉദ്യോഗസ്ഥ തലത്തിലുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ ഫയൽ നീക്കങ്ങളും നിയമപരമായ കടുംപിടുത്തങ്ങളും കാരണം ഒരു തുക പോലും അർഹതപ്പെട്ട കൈകളിൽ കൃത്യസമയത്ത് എത്തുന്നില്ല. വാടക നൽകാൻ പണമില്ലാതെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ട് തെരുവിൽ ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്ന കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഒരമ്മയുടെ മുന്നിൽ നമ്മുടെ എല്ലാ സുരക്ഷാ പദ്ധതികളും ചുവപ്പുനാടകളിൽ കെട്ടിപ്പൂട്ടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.   

ഭിന്നശേഷിത്വം നേരിടുന്നവർക്കെതിരെയുള്ള 'ഏബിളിസ്റ്റ്' മനോഭാവവും പ്രതിസന്ധികളും

'ഏബിളിസം': സമൂഹത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ ബഹിഷ്കരണങ്ങൾ

നമ്മുടെ പൊതുസമൂഹം ശാരീരികവും മാനസികവുമായ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്ന മനുഷ്യരെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കിക്കാണുന്നത് എന്നതിന്റെ നേർച്ചിത്രമാണ് വിജിമോളുടെയും നാരായണന്റെയും ദയനീയ ജീവിതം കാണിച്ചുതരുന്നത്.

ഭിന്നശേഷിയുള്ള വ്യക്തികൾ നേരിടുന്ന ബഹിഷ്കരണങ്ങളെയും പ്രതിസന്ധികളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതിൽ നമ്മുടെ പൊതുസമൂഹം പുലർത്തുന്ന 'ഏബിളിസ്റ്റ്' (Ableist) സമീപനങ്ങൾ ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളെ കൂടുതൽ വഷളാക്കുന്നുണ്ട്. ശാരീരികമായ പൂർണ്ണതയുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ മാന്യമായി ജീവിക്കാൻ അവകാശമുള്ളൂ എന്ന രീതിയിലാണ് നമ്മുടെ വിപണിയും തൊഴിൽ വ്യവസ്ഥകളും ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.   

ലോട്ടറി പെട്ടികളിൽ ഒതുങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളും കരിനിഴലിലെ അതിജീവനവും

കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള വിജിമോളുടെ കൈപിടിച്ച് ലോട്ടറി വിറ്റു ജീവിച്ചിരുന്ന നാരായണന് കോവിഡ് പ്രതിസന്ധികൾക്ക് ശേഷം ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടതായുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ വന്നിരുന്നു.

ഒരു കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള സ്ത്രീക്ക് മാന്യമായ തൊഴിൽ നേടാനോ, കുട്ടികളെ വളർത്താൻ ആവശ്യമായ വരുമാനം സ്വന്തം നിലയിൽ കണ്ടെത്താനോ ഉള്ള യാതൊരുവിധ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും നമ്മുടെ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ പ്രാദേശിക തലത്തിൽ ഒരുക്കുന്നില്ല. തങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഭിന്നശേഷിക്കാരെ കേവലം ദാനധർമ്മങ്ങൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടവരായി മാത്രം കാണുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുബോധമാണ് വിജിയെപ്പോലെയുള്ളവരെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നതും ഒടുവിൽ ഇത്തരമൊരു കടുംകൈ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും.   

കേരളത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ പെയ്യുന്ന സമാനമായ കണ്ണീരുകൾ

പിറവത്തെ ദുരന്തം കേരളത്തിലെ കുടുംബ ആത്മഹത്യകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാകും. കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും സമാനമായ ഹൃദയഭേദകമായ വാർത്തകൾ തുടർച്ചയായി ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്. അവ താഴെ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു:   

മലപ്പുറം മുണ്ടുപറമ്പ് ദുരന്തം: തിളങ്ങുന്ന ജീവിതങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക കെണികൾ

മലപ്പുറം മുണ്ടുപറമ്പിലെ ഒരു വാടകവീട്ടിൽ കോഴിക്കോട് കുറ്റിക്കട്ടൂർ സ്വദേശിയായ സബീഷ് ബാബു (37), ഭാര്യ ഷീന (36), അവരുടെ മക്കളായ ഹരിഗോവിന്ദ് (6), ശ്രീവർദ്ധൻ (2) എന്നിവരെയാണ് അത്യന്തം ദാരുണമായ സാഹചര്യത്തിൽ ജീവനറ്റ നിലയിൽ കണ്ടെത്തിയത്. പുറമേയ്ക്ക് തികച്ചും സുരക്ഷിതരും സാമ്പത്തികമായി സ്ഥിരതയുള്ളവരുമെന്ന് തോന്നിച്ച ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു ഇവരുടേത്.

സബീഷ് ബാബു ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിലെ മാനേജരായി ജോലി നോക്കുകയായിരുന്നു, ഭാര്യ ഷീനയ്ക്ക് കണ്ണൂരിൽ എസ്.ബി.ഐയിൽ ജോലി ലഭിച്ചിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നിട്ടും ഏവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ കടുത്ത തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു. ബാഹ്യമായ വികസനക്കാഴ്ചകൾക്കും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ മുഖംമൂടികൾക്കും ഉള്ളിൽ കടുത്ത മാനസിക-സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും കടബാധ്യതകളും എത്രത്തോളം ഭീകരമായാണ് മനുഷ്യരെ വേട്ടയാടുന്നത് എന്ന് ഈ സംഭവം തെളിയിക്കുന്നു.

പുറത്തുപറയാൻ കഴിയാത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളിൽ അകപ്പെടുന്നവർക്കായി നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലോ കുടുംബങ്ങളിലോ ഒരു സഹായഹസ്തം പോലും നീളുന്നില്ല എന്ന വലിയ പോരായ്മയിലേക്കാണ് ഈ ദുരന്തം വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ ഒന്നിച്ച് ജീവനൊടുക്കുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക തകർച്ചകളും, കുടുംബാംഗങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് മരണത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന മാനസികാവസ്ഥകളും നമ്മുടെ പബ്ലിക് മെന്റൽ ഹെൽത്ത് സംവിധാനങ്ങളുടെ അഭാവത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.   

ഏറ്റുമാനൂർ പാറോലിക്കൽ റെയിൽവേ ട്രാക്ക് ദുരന്തം: നീതിയും അതിജീവനവും നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരമ്മയുടെ അവസാന വിലാപം

കോട്ടയം ഏറ്റുമാനൂർ സ്റ്റേഷന് സമീപമുള്ള പാറോലിക്കൽ റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ ഷൈനി കുര്യാക്കോസും മക്കളായ അലീന, ഇവാന എന്നിവരുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ ചിതറിത്തെറിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തിയ സംഭവം കേരളത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ വിറപ്പിച്ച ഒന്നായിരുന്നു. ഭർത്താവ് നോബി തോമസിന്റെ ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങളും മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളുമാണ് അവരെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്.

മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഷൈനി തന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് അയച്ച ഹൃദയഭേദകമായ വോയിസ് മെസ്സേജിൽ ഭർത്താവ് വിവാഹമോചനം നൽകാൻ തയ്യാറാകാത്തതിലുള്ള കടുത്ത നിരാശയും, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്താൻ ഒരു ജോലി കണ്ടെത്താൻ നടത്തിയ നിസ്സഹായമായ പോരാട്ടങ്ങളും വിവരിച്ചിരുന്നു. നീണ്ട 12 വർഷത്തെ കരിയർ ഗ്യാപ്പ് ഉള്ളതിനാൽ ജോലി കണ്ടെത്താൻ അവർ ഒരുപാട് അലഞ്ഞു. ഒരു നഴ്സിങ് അസിസ്റ്റന്റായി അനുഭവം നേടാൻ ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിൽ ജോലിക്ക് കയറിയെങ്കിലും, അവിടെയും പാവപ്പെട്ട ആ സ്ത്രീയോട് സമൂഹം നീതി പുലർത്തിയില്ലെന്ന ആക്ഷേപങ്ങൾ ഉയർന്നു.

സ്വന്തമായി വരുമാനമില്ലാത്തതും മാതാപിതാക്കളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കാരണം ആ അമ്മ തന്റെ രണ്ടു പെൺമക്കളെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് ട്രെയിനിന് മുന്നിലേക്ക് ചാടുകയായിരുന്നു. ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളും കുടുംബ തർക്കങ്ങളും നേരിടുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ആവശ്യമായ സമയത്ത് തുണയാകുന്ന നിയമസംവിധാനങ്ങളോ പുനരധിവാസ സൗകര്യങ്ങളോ നമുക്കില്ല എന്നതിന്റെ ദയനീയ സാക്ഷ്യമാണിത്.   

പഴയങ്ങാടി ചെമ്പല്ലിക്കുണ്ട് പുഴയിലെ ദാരുണ അന്ത്യം: കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭീതിയും ഭർതൃവീട്ടിലെ ക്രൂരതയും

കണ്ണൂർ പഴയങ്ങാടി ചെമ്പല്ലിക്കുണ്ട് പാലത്തിൽ നിന്ന് തന്റെ മൂന്നുവയസ്സുകാരനായ മകൻ കൃഷിവ് രാജിനെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പുഴയിലേക്ക് ചാടിയ മുപ്പതുകാരിയായ എം. വി. റീമയുടെ വാർത്ത കേവലം ഒരു ആത്മഹത്യയല്ല, മറിച്ച് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ കൊലപാതകമാണ്. രാത്രി പന്ത്രണ്ടരയോടെ സ്കൂട്ടറിൽ പാലത്തിൽ എത്തി കുഞ്ഞുമായി അവൾ പുഴയുടെ അഗാധതയിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു.

റീമ എഴുതിയ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ് അവളുടെ പി.എസ്.സി പരീക്ഷാ ഹാൾടിക്കറ്റിൽ നിന്നാണ് പോലീസ് കണ്ടെടുത്തത്. ഭർത്താവ് കമൽ രാജും ഭർതൃമാതാവ് പ്രേമയും തന്നെ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ലെന്നും താൻ മരിച്ചാലും അവർക്ക് തക്കതായ ശിക്ഷ ലഭിക്കണമെന്നും ആ വരികളിൽ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു. വിദേശത്തായിരുന്ന ഭർത്താവ് മടങ്ങിയെത്തി കുട്ടിയുടെ അവകാശത്തിനായി സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുകയും കുഞ്ഞിനെ ഭർതൃവീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തതാണ് റീമയെ ആ പുഴയിലേക്ക് ചാടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

മുൻപ് ഗാർഹിക പീഡനത്തിനെതിരെ കണ്ണപുരം പോലീസിൽ പരാതി നൽകിയിട്ടും നിയമപരമായ കടുത്ത നടപടികൾ ഉണ്ടാകാതിരുന്നതാണ് ഒടുവിൽ ആ അമ്മയെയും കുഞ്ഞിനെയും പുഴയിലേക്ക് നയിച്ചത്. സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി പോലീസ് സ്റ്റേഷനുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവ കൃത്യസമയത്ത് ഫലപ്രദമായി intervenir ചെയ്യാതിരിക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും അമ്മമാർക്കും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന് ഈ ദുരന്തം വ്യക്തമാക്കുന്നു.   

രാമന്തളി കൂട്ടമരണം: നിശ്ശബ്ദമായി വിടപറഞ്ഞ നാല് ജന്മങ്ങൾ

പയ്യന്നൂർ രാമന്തളിക്ക് സമീപം കലധരൻ (40), അദ്ദേഹത്തിന്റെ വയോധികയായ അമ്മ ഉഷ, ഏഴും രണ്ടും വയസ്സുള്ള രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ എന്നിവരെ തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തിയ സംഭവം കുടുംബ ആത്മഹത്യകളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. കടുത്ത സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും ഒറ്റപ്പെടലും കാരണം ഈ കുടുംബം എടുത്ത ഈ കടുംകൈ വ്യവസ്ഥിതികളുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

തന്റെ പ്രായമായ അമ്മയ്ക്കും പിഞ്ചുമക്കൾക്കും തനിക്ക് ശേഷം ഒരു തുണയുമുണ്ടാകില്ലെന്ന നിരാശയാണ് കുടുംബത്തെ ഒരുമിച്ച് കൊലപ്പെടുത്താനും ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനും ഒരു പിതാവിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ അയൽപക്കങ്ങളും പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങളും ഈ കുടുംബങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ വിലാപങ്ങൾ കേൾക്കാതെ പോകുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ ധാർമ്മിക അധഃപതനത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ദാരിദ്ര്യവും കടബാധ്യതകളും കാരണം ഒരു നാടൊന്നാകെ തിളങ്ങി നിൽക്കുമ്പോഴും ഇത്തരം കുടുംബങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി ഇല്ലാതാകുന്നത് കേരളത്തിന്റെ വികസന മാതൃകകളിൽ വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു.   

ആത്മീയതയുടെ സമ്പന്നതയും പാവപ്പെട്ടവന്റെ പട്ടിണിയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം

കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന കാണിക്കവഞ്ചികളും പട്ടിണിമരണങ്ങളും

ഈ ദുരന്തങ്ങളെല്ലാം മതപരമായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ആരാധനാലയങ്ങളുടെയും ധാർമ്മികവും സാമൂഹികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമേറിയ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ സമൂഹത്തെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ആരാധനാലയങ്ങളിലെ സ്വർണ്ണവും സമ്പത്തും കാണിക്കവഞ്ചികളും നിറഞ്ഞു കവിയുകയും, കൊടിമരങ്ങളും ചവിട്ടുപടികളും വരെ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് പൊതിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഒരു നിർധന കുടുംബം ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനും പാർപ്പിടത്തിനുമായി കേഴുന്നത് വലിയൊരു സാമൂഹിക വൈരുദ്ധ്യമാണ്.

ദൈവത്തിന് പ്രിയങ്കരം സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളോ വിലപിടിപ്പുള്ള അലങ്കാരങ്ങളോ അല്ല, മറിച്ച് വിശക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ വയറു നിറയ്ക്കുന്നതും ഭവനരഹിതന് സുരക്ഷിതമായ ഒരു അഭയകേന്ദ്രം ഒരുക്കുന്നതുമാണെന്ന ആത്മീയ സത്യം ഇവിടെ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.   

ഈശ്വരവിലാപമായി മാറുന്ന കുഞ്ഞുമനസ്സുകളുടെ രോദനം

മതങ്ങൾ ഏതായാലും, മനുഷ്യജീവനെക്കാൾ വിശുദ്ധമായി ഭൂമിയിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല. പ്രശസ്ത കവി വി. മധുസൂദനൻ നായർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'നാറാണത്തു ഭ്രാന്തൻ' എന്ന കവിതയിൽ എഴുതിയ വരികൾ ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന സത്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു:   

"സപ്തമുഖ ജഠരാഗ്നിയത്രേ ഓരോ ശിശുരോദനത്തിലും കേൾപ്പൂ ഞാൻ ഒരു കോടി ഈശ്വരവിലാപം."   

നിഷ്കളങ്കരായ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിശപ്പുകൊണ്ടുള്ള വിലാപങ്ങളും മരണ വെപ്രാളങ്ങളും കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിൽ എത്ര വലിയ ആരാധനകൾ നടത്തിയാലും അതിൽ ദൈവീകതയുണ്ടാകില്ലെന്ന ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പാണ് കവിയുടെ ഈ വരികൾ.

ഈ കുടുംബം മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് പിറവം വലിയപള്ളിയിൽ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി എത്തിയെന്നത് അവരുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും ദൈവത്തിന്റെ വാതിലുകളിൽ മുട്ടലുമായിരുന്നിരിക്കാം. എന്നാൽ, ആ വാതിലുകൾക്ക് പോലും ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിലവിളി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നത് മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പരാജയമാണ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.   

വികസനത്തിന്റെ തിളക്കവും പട്ടിണിയുടെ ഇരുട്ടും: മുഖ്യമന്ത്രിയുടെയും മന്ത്രിസഭയുടെയും പരമമായ ഉത്തരവാദിത്തം

വൻകിട പ്രോജക്ടുകൾക്കിടയിലും ഒടുങ്ങുന്ന സാധാരണക്കാർ

കേരളം ഇന്ന് വൻകിട വികസന പ്രോജക്ടുകളിലൂടെയും, അതിവേഗ പാതകളിലൂടെയും, ഡിജിറ്റൽ പുരോഗതിയിലൂടെയും രാജ്യത്തിന് മാതൃകയായി വളരുകയാണ്. എന്നാൽ, ഒരു വശത്ത് ഇങ്ങനെയൊക്കെ കേരളം വളരുമ്പോഴും, മറുവശത്ത് കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ള ഒരു അമ്മയും പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനും അന്തിയുറങ്ങാൻ ഒരു വീടിനുമായി തെരുവിൽ അലയേണ്ടി വരുന്നതും ഒടുവിൽ പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ടി വരുന്നതും നമ്മുടെ എല്ലാ വികസന അവകാശവാദങ്ങളുടെയും മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തുന്നു.

എന്തൊക്കെ ഭീമൻ പ്രോജക്ടുകൾ കേരളത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നാലും, എങ്ങനെയൊക്കെ നമ്മുടെ നാട് വളർന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടാലും, ഇതുപോലെയുള്ള ദാരുണമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ഇനി ഈ കേരളത്തിൽ ഒരിടത്തും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നോക്കേണ്ടത് സംസ്ഥാനം ഭരിക്കുന്ന ജനകീയനായ മുഖ്യമന്ത്രിയുടെയും മന്ത്രിസഭയുടെയും പരമമായ കടമയാണ്.

മുഖ്യമന്ത്രിയുടെയും മന്ത്രിസഭയുടെയും രാഷ്ട്രീയ-ധാർമ്മിക ബാധ്യത

സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ഭവന പദ്ധതിയായ ലൈഫ് മിഷന്റെ അധ്യക്ഷൻ മുഖ്യമന്ത്രിയും സഹഅധ്യക്ഷൻ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ വകുപ്പ് മന്ത്രിയുമാണ്. വികസനത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ക്ഷേമത്തിന്റെയും കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന പദ്ധതികൾ സർക്കാർ ആവിഷ്കരിക്കുകയും പലിശരഹിത വായ്പകളും ക്ഷേമ പെൻഷനുകളും പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവ അർഹതപ്പെട്ട ഏറ്റവും താഴേത്തട്ടിലുള്ള സാധാരണക്കാരിലേക്ക് എത്തുന്നില്ല എന്ന വസ്തുത മന്ത്രിസഭ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.

പാവപ്പെട്ടവന്റെ ക്ഷേമം മുൻനിർത്തി ജനങ്ങളാൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനകീയ സർക്കാരിന് കേവലം വികസന കണക്കുകൾ നിരത്തി ഇത്തരം സാമൂഹിക ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് കൈകഴുകാൻ സാധിക്കില്ല. ഒരു കുടുംബവും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയോ ഭവനരഹിതാവസ്ഥയുടെയോ പേരിൽ മരണത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കാത്ത വിധത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു സാമൂഹിക സുരക്ഷാ ശൃംഖല തീർക്കാൻ മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളും മന്ത്രിസഭയുടെ കൃത്യമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.

പാവപ്പെട്ടവന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ ഭരണകൂടത്തോട് ഒരു യാചന

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തുംഗമായ വികസന കോട്ടകൾക്കും അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾക്കും താഴെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കഴിയുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തിനായുള്ള കണ്ണീരണിഞ്ഞ യാചനയാണിത്. പിറവത്തെ പുഴയിലൊടുങ്ങിയ ആ പിഞ്ചുജീവനുകൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോയത് കേവലം നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ഓർമ്മകൾ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരങ്ങൾ കൂടിയാണ്.

ഇനിയൊരു കുടുംബവും പട്ടിണിയുടെയോ ഭവനരഹിതാവസ്ഥയുടെയോ പേരിൽ ജീവനൊടുക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകാത്ത രീതിയിൽ ഭരണാധികാരികൾ അടിയന്തരമായി കേൾക്കേണ്ടതും നടപ്പിലാക്കേണ്ടതുമായ യാചനകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:   

രേഖകളില്ലാത്തവന്റെ അതിജീവനം: ചുവപ്പുനാടകൾ ഇല്ലാത്ത താൽക്കാലിക അഭയകേന്ദ്രങ്ങൾ

തങ്ങളുടെ കയ്യിൽ സ്വന്തമായി ഭൂമിയോ വീടോ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് മാത്രം നിരന്തരം വാടകവീടുകൾ മാറിത്താമസിക്കേണ്ടി വരുന്ന സാധാരണക്കാർ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി റേഷൻ കാർഡോ വിലാസമോ ഇല്ലാത്തതാണ്. വാടക നൽകാൻ പണമില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ ക്രൂരമായി തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കിവിടപ്പെടുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് താൽക്കാലികമായി എങ്കിലും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടി സുരക്ഷിതമായി അന്തിയുറങ്ങാൻ ഒരു അഭയകേന്ദ്രം ആവശ്യമുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളിൽ ആധാർ കാർഡോ റേഷൻ കാർഡോ വിലാസ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളോ ചോദിച്ച് അവരെ പടിക്കുപുറത്ത് നിർത്തുന്ന ക്രൂരമായ ചുവപ്പുനാടകൾ അവസാനിപ്പിക്കണം. അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിൽ പെടുന്ന ഇത്തരം നിർധനരെ യാതൊരുവിധ രേഖകളും നോക്കാതെയും മാനസികമായി പീഡിപ്പിക്കാതെയും സ്വീകരിക്കുന്ന താൽക്കാലിക ട്രാൻസിഷണൽ പാർപ്പിട സംവിധാനങ്ങൾ ഓരോ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കീഴിലും നിർബന്ധമായും സ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്.   

തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ജാഗ്രത: വാർഡുതല കുടുംബശ്രീ നിരീക്ഷണവും കരുതലും

കേരളത്തിന്റെ ഓരോ വാർഡിലും വികേന്ദ്രീകൃത വികസനത്തിന്റെ അടയാളമായി കുടുംബശ്രീ അയൽക്കൂട്ടങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ സ്വന്തമായി വിലാസമില്ലാതെ താൽക്കാലികമായി വാടകവീടുകളിൽ വന്നു താമസിക്കുന്നവരെ പലപ്പോഴും ഇത്തരം സാമൂഹിക ക്ഷേമ പദ്ധതികളിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയാണ് പതിവ്. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ വാർഡ് തലത്തിൽ കുടുംബശ്രീ മുഖേന നിരന്തരം വാടകവീടുകളിൽ താമസിക്കുന്നവരെയും, കാഴ്ചപരിമിതിയോ മറ്റ് ഗുരുതരമായ ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളോ നേരിടുന്ന ഭിന്നശേഷിക്കാരായ കുടുംബങ്ങളെയും കണ്ടെത്താൻ പ്രത്യേക നിരീക്ഷണം നടത്തണം.

ഇത്തരം കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക-സാമൂഹികാവസ്ഥ വിലയിരുത്തുകയും അവരുടെ വിശപ്പും കുട്ടികളുടെ പഠനസൗകര്യങ്ങളും തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള മേൽനോട്ടത്തിൽ ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.   

ലൈഫ് മിഷനിലെ മുൻഗണന: ഭിന്നശേഷിക്കാർക്കുള്ള ലളിതവൽക്കരിച്ച അടിയന്തര പാർപ്പിട പദ്ധതി

പാവപ്പെട്ടവന് സുരക്ഷിതമായ ഒരു വീട് നൽകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ലൈഫ് മിഷൻ പദ്ധതിയിൽ നിലവിലെ യോഗ്യതാ മാനദണ്ഡങ്ങളും അപേക്ഷാ രീതികളും പലപ്പോഴും അങ്ങേയറ്റം സങ്കീർണ്ണമാണ്. കാഴ്ചപരിമിതിയോ മറ്റ് ഗുരുതരമായ ശാരീരിക പരിമിതികളോ ഉള്ളവർക്ക് ഇത്തരം ഓൺലൈൻ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനോ, സർക്കാർ ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങി മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും മറ്റ് അനുബന്ധ രേഖകളും സംഘടിപ്പിക്കാനോ കഴിയില്ല.

ലൈഫ് മിഷൻ പോലുള്ള ഭവന പദ്ധതികളിൽ കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ളവരും മറ്റ് ഭിന്നശേഷിയുള്ളവരുമായ ഗുണഭോക്താക്കൾക്ക് യാതൊരുവിധ മുൻവിധികളും കടലാസ് ജോലികളുടെ സങ്കീർണ്ണതകളും ഇല്ലാതെ അടിയന്തരമായി മുൻഗണന നൽകി വീടുകൾ ഉറപ്പാക്കണം. ഭിന്നശേഷിയുള്ള മാതാപിതാക്കളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു പാർപ്പിടം ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പരമമായ സാമൂഹിക ബാധ്യതയാണ്.   

ഏകജാലക അടിയന്തര സഹായം: പോലീസ്-തദ്ദേശ വകുപ്പുകളുടെ സംയുക്ത ഹെൽപ്പ് ഡെസ്ക്

തങ്ങളുടെ ദയനീയാവസ്ഥ വിവരിച്ച് കോതമംഗലം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തിയ കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാൻ പോലീസുകാർ അവരുടെ പരിമിതമായ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് പണം സമാഹരിക്കുകയായിരുന്നു. പോലീസിന്റെ ഈ പ്രവർത്തനം അഭിനന്ദനാർഹമാണെങ്കിലും, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ പോലീസുകാരുടെ വ്യക്തിപരമായ കാരുണ്യത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നത് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പരാജയമാണ്.

പോലീസ് സ്റ്റേഷനുകളിലോ തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളിലോ കടുത്ത സാമ്പത്തിക/ആരോഗ്യ പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്ന മനുഷ്യർ എത്തുമ്പോൾ അവർക്ക് താൽക്കാലിക ആശ്വാസങ്ങൾക്കപ്പുറം സുസ്ഥിരമായ സാമൂഹിക സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ സന്നദ്ധസംഘടനകളെയും സർക്കാരിനെയും ഏകോപിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അടിയന്തര സാമ്പത്തിക സഹായ ഏകജാലക സംവിധാനങ്ങൾ (Single Window Emergency Help Desks) ആരംഭിക്കണം.

കടുത്ത മാനസിക നിരാശ അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് അടിയന്തര കൗൺസിലിംഗും സാമ്പത്തിക പിന്തുണയും ലഭ്യമാക്കാൻ പോലീസും തദ്ദേശ ഭരണകൂടവും സംയുക്തമായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.   

ഈ പുഴയും കടന്ന്

പിറവത്ത് മൂവാറ്റുപുഴയാറിലെ ഓളപ്പരപ്പുകളിൽ ഒടുങ്ങിപ്പോയ ആ കുടുംബവും കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ ജീവനുകളും നമ്മുടെ സാമൂഹിക മനസ്സാക്ഷിയെ നോവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നിരന്തര വിലാപമാണ്. ആരാധനാലയങ്ങളിലെ വിഗ്രഹങ്ങളെ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് മൂടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ദൈവപൂജ വിശക്കുന്ന മനുഷ്യന് ആഹാരവും പാർപ്പിടവും നൽകലാണെന്ന വലിയ പാഠം നാം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്.

ആ നിർധന കുടുംബത്തിന്റെ വേർപാടിൽ നൊമ്പരത്തോടെയുള്ള ആദരാഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മനുഷ്യസ്നേഹവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും കരുണയും നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആരാധനയായി മാറട്ടെ എന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു.   

വേതാളത്തെ തോളിലേറ്റി വിക്രമാദിത്യൻ