ജിഷ്ണു, ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എങ്ങനെ?

അഡ്വ. ജിഷ്ണു ചക്രപാണി ഇനിയില്ല എന്ന് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല.

വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത വേർപാട്

കൽപറ്റയിൽ നിന്ന് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടെ ഹൃദയാഘാതത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ മരണം താങ്കളെ കൊണ്ടുപോയെന്ന വാർത്ത കേട്ടു കണ്ണുനിറഞ്ഞ് ഇരുന്നുപോയി.

മനസ്സിൽ മായാത്ത ആ ഒരൊറ്റ രാത്രി

മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം ഓടിയെത്തിയത് ആ ഒരൊറ്റ രാത്രി മാത്രമായിരുന്നു. നമ്മൾ നേരിൽ കണ്ടത് ഒരിക്കൽ മാത്രം; അതും താങ്കളുടെ ഉറ്റസുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായ അഡ്വ. ദിലീപ് മൈപള്ളിയോടൊപ്പം.

താങ്കളുടെ വീട്ടിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പേ ദിലീപിന്റെ ഫോണിലേക്ക് താങ്കളുടെ വിളികൾ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. “എവിടെയെത്തി?” ഓരോ തവണയും ഒരേ ചോദ്യം. ഒരുപാട് കാലമായി പരിചയമുള്ള ഒരാളെപ്പോലെയാണ് അന്ന് താങ്കൾ എന്നെ സ്വീകരിച്ചത്.

പിന്നെ സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ലോ കോളജ് കാലത്തെ ഓർമകൾ മുതൽ ഗൾഫിലെ അനുഭവങ്ങൾ വരെ, എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ ആ രാത്രിയിൽ പറഞ്ഞു. താങ്കളുടെ ഉറ്റമിത്രമായ ഡോ. ഷംസീറിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ താങ്കളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന അടുപ്പവും സ്നേഹവും ആദരവും ഇപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ട്.

പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിച്ച വയനാട് സ്വപ്നം

അന്നത്തെ രാത്രിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞത് താങ്കളുടെ വയനാട് സ്വപ്നമായിരുന്നു. ദുബൈയിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് പൈതൃകമായി ലഭിച്ച വയനാട്ടിലെ തോട്ടത്തിലേക്ക് പോകണം; പ്രകൃതിയോടൊപ്പം കുറച്ചുകാലം ജീവിക്കണം—അതായിരുന്നു താങ്കളുടെ സ്വപ്നം. അവിടെ വരണമെന്നും കുറച്ചുദിവസം തങ്ങണമെന്നും താങ്കൾ അന്നും പിന്നീടും എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.

അന്നതെല്ലാം മുന്നിലുള്ള ദിവസങ്ങളുടെ സാധാരണ പദ്ധതികളായി മാത്രമാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

“പിന്നീടാകാം” എന്ന് മാറ്റിവെച്ച കൂടിക്കാഴ്ചകൾ

ഇടയ്ക്ക് ഒന്നുരണ്ടു തവണ നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ താങ്കളെ കാണാൻ വരാമെന്ന് കരുതിയിരുന്നു. വന്നില്ല. “പിന്നീടാകാം” എന്ന് മാറ്റിവെച്ചു.

ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന വാക്കാണല്ലോ “പിന്നീട്”. അതിനിടയിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ അവസാനിച്ചുപോകുമെന്ന് നമ്മൾ ഓർക്കാറില്ല.

മനുഷ്യരെ ചേർത്തുപിടിച്ച വ്യക്തിത്വം

വീട്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ദിലീപ് താങ്കളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും കാതിലുണ്ട്. സഹായം ചോദിച്ച് വരുന്നവരെ “കഴിയില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ് മടക്കാത്ത മനുഷ്യൻ; മനുഷ്യരെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ അറിയുന്ന ഒരാൾ.

മലബാർ ക്രിസ്ത്യൻ കോളജ്, വി.പി.എസ്. ഹെൽത്ത് കെയർ, വയനാട്… ഇനി ഈ പേരുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴും കാണുമ്പോഴും എനിക്ക് താങ്കളെ ഓർമ വരും. ആ നിഷ്‌കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയും ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ മുഖവും. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ സ്ഥലങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും പോലും അയാളുടെ ഓർമകളുടെ ഭാഗമായി മാറുന്നത് അങ്ങനെയായിരിക്കണം.

നിത്യശാന്തിയുടെ മണ്ണിലേക്ക്

നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന് നീണ്ട വർഷങ്ങളില്ല, ഒരുപാട് കൂടിക്കാഴ്ചകളുമില്ല. പക്ഷേ ആ ഒരു രാത്രി ഇപ്പോൾ മനസ്സിൽ നീണ്ടുപോകുന്നു. അന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകളും ചിരികളും കേട്ട പാട്ടുകളും യാത്ര പറഞ്ഞ നിമിഷവും എല്ലാം വീണ്ടും മുന്നിലെത്തുന്നു.

ഒരിക്കൽ കൂടി കാണണമെന്ന് കരുതിയിരുന്നു, ജിഷ്ണു. ആ കൂടിക്കാഴ്ച ഇനി ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

അമ്പതാം വയസ്സിൽ ഇത്ര പെട്ടെന്നൊരു വിടപറച്ചിൽ...

താങ്കൾ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ച വയനാടിന്റെ പച്ചപ്പിലും, താങ്കൾ സ്വപ്നം കണ്ട ആ തോട്ടത്തിലും, പ്രകൃതിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിലും ആകട്ടെ ഇനി താങ്കളുടെ ഉറക്കം.

വിട, ജിഷ്ണു.

ഒരിക്കൽ മാത്രം കണ്ടെങ്കിലും മറക്കാനാകാത്ത ഒരു മനുഷ്യനായി താങ്കൾ എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടാകും.

പ്രാർത്ഥനകളോടെ,

കെ. ടി. അബ്ദുറബ്ബ്