സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും രാഷ്ട്രഭക്തിയുടെ കുത്തകയും: ആർ.എസ്.എസ്, ഹിന്ദു മഹാസഭ എന്നിവയുടെ ചരിത്രപരമായ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണാത്മക വിശകലനം

സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലെ ചരിത്രസംവാദങ്ങളും ആഖ്യാനയുദ്ധങ്ങളും

ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രവും ആ കാലഘട്ടത്തിലെ വിവിധ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിലപാടുകളും ഇന്നത്തെ സമകാലിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് പുതിയ മുഖംമൂടികളും വാദമുഖങ്ങളും ധരിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് എന്നത് ഗൗരവകരമായ ഒരു അന്വേഷണ വിഷയമാണ്. എക്സ് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ സാം സിംഗ് (@sum080153) പങ്കുവെച്ച വീഡിയോയും അതിനൊപ്പമുള്ള കുറിപ്പും ഇപ്പോൾ വലിയൊരു ചർച്ചയ്ക്ക് തിരികൊളുത്തിയിരിക്കുകയാണ്.

സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലഘട്ടത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘത്തിന്റെ (RSS) സംഘടനാപരമായ ഇടപെടലുകൾ വളരെ പരിമിതമായിരുന്നുവെന്നും, ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ അന്നത്തെ നേതൃത്വം കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടത്തോട് സഹകരണത്തിന്റെ പാതയിലാണ് നിലകൊണ്ടതെന്നുമുള്ള ചരിത്രപരമായ വിമർശനമാണ് ഈ കുറിപ്പിലൂടെ ഉയരുന്നത്. 

സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലെ പങ്കാളിത്തത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, വർത്തമാനകാലത്ത് ദേശസ്നേഹത്തിന്റെയും രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ വിതരണം ചെയ്യുന്ന കരാറുകാരായി ചില ശക്തികൾ മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന വിരോധാഭാസത്തെയാണ് ഈ പോസ്റ്റ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ ചരിത്രത്തെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ വ്യാപകമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

 ഭൂതകാലത്തെ സംഭവങ്ങളെ വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിക്കുന്നതിന് പകരം,സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കാനും മിത്തുകൾ നിർമ്മിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന പ്രവണതയാണ് നാം കാണുന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തവരുടെയും പങ്കെടുക്കാത്തവരുടെയും ചരിത്രരേഖകൾ കൃത്യമായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, അത്തരം രേഖകളെ മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് പുതിയൊരു ദേശസ്നേഹ ചരിത്രം എഴുതിയുണ്ടാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തെയും ചരിത്രബോധത്തെയും ഒരുപോലെ ബാധിക്കുന്നതാണ്. 

ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലെയും രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിലപാടുകളും കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത്തരം സംവാദങ്ങൾ പൊതുസമൂഹത്തെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്.

സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലത്തെ സംഘടനാ നിലപാടുകളും ചരിത്രരേഖകളും

ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര പ്രസ്ഥാനം വിവിധ ധാരകളിലൂടെയും സമരമുഖങ്ങളിലൂടെയുമാണ് മുന്നോട്ടുപോയത്.ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ തെരുവിലിറങ്ങി പോരാടുകയും, ജയിലുകൾ നിറയ്ക്കുകയും, ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ചരിത്രമാണ് നമുക്കുള്ളത്. 

ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘത്തിന്റെ സംഘടനാപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിനെതിരെയുള്ള നേരിട്ടുള്ള സമരങ്ങളിലായിരുന്നില്ല കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത് എന്നത് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ നിരന്തരം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയമാണ്. സംഘടനയുടെ സ്ഥാപനകാലം മുതൽക്കേ, സാംസ്കാരികവും ശാരീരികവുമായ പരിശീലനത്തിനും സംഘടനാ നിർമ്മിതിക്കുമാണ് അവർ മുൻഗണന നൽകിയതെന്നും, ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ സംഘടന എന്ന നിലയിൽ സജീവമായി പങ്കെടുത്തിരുന്നില്ലെന്നുമുള്ള വിലയിരുത്തലുകൾ ചരിത്രരേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്.

അതേസമയം, ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ അന്നത്തെ നേതൃത്വത്തിന്റെ നിലപാടുകളും ചരിത്രത്തിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചവയാണ്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ കാലഘട്ടത്തിലും ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാ സമര വേളയിലും ഹിന്ദു മഹാസഭയിലെ ചില പ്രമുഖ നേതാക്കൾ സ്വീകരിച്ച സമീപനങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തോടുള്ള സഹകരണത്തിന്റെയും അനുരഞ്ജനത്തിന്റെയും സ്വഭാവമുള്ളതായിരുന്നുവെന്ന് ചരിത്രരേഖകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 

വിവിധ പ്രവിശ്യാ സർക്കാരുകളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നതും ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിലേക്ക് ആളുകളെ ചേർക്കുന്നതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങൾ ചരിത്രത്തിലെ കടുത്ത വിമർശനങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്.സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ പൊതുധാരയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഈ നിലപാടുകൾ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത് എന്നത് വളരെ പ്രസക്തമായ കാര്യമാണ്.

ചരിത്രത്തെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം, ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പുറത്തുവന്ന കത്തുകളും പ്രമേയങ്ങളും രേഖകളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് വസ്തുതകൾ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടേണ്ടത്. വിവിധ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിലപാടുകളെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തവരുടെ ത്യാഗങ്ങളെ ഓർമ്മിക്കുന്നതോടൊപ്പം, അന്ന് സമരമുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നവരുടെയോ വ്യത്യസ്ത പാതകൾ സ്വീകരിച്ചവരുടെയോ ചരിത്രവും സത്യസന്ധമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ചരിത്രം ഒരു പ്രൊപ്പഗാന്ദ ഉപകരണമായി മാറാതെ, സത്യസന്ധമായ പഠനവിഷയമായി നിലനിൽക്കുന്നത്.

ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ കുത്തകയും വർത്തമാനകാല രാഷ്ട്രീയ വിരോധാഭാസങ്ങളും

ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസങ്ങളിലൊന്നായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നത്,സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിൽ തങ്ങളുടെ പങ്ക് എന്ത് എന്ന ചോദ്യം നേരിടുന്ന ശക്തികൾ തന്നെ ഇന്ന് രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും ദേശസ്നേഹത്തിന്റെയും ഏക അവകാശികളായി സ്വയം അവരോധിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

ആരാണ് യഥാർത്ഥ ദേശസ്നേഹി, ആരാണ് രാജ്യദ്രോഹി എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അധികാരം തങ്ങൾക്കാണെന്ന മട്ടിലുള്ള സമീപനങ്ങൾ ജനാധിപത്യ സംസ്കാരത്തിന് ചേർന്നതല്ല. രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനയെയും മതേതര മൂല്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കാൻ നിലകൊള്ളുന്നവരെയും, ഭരണകൂടത്തിന്റെ തെറ്റായ നയങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെയും ദേശവിരുദ്ധരായി മുദ്രകുത്തുന്ന പ്രവണത ഇന്ന് വർദ്ധിച്ചുവരികയാണ്.

ദേശസ്നേഹം എന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക സംഘടനയുടെയോ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ കുത്തകയല്ല.കോടിക്കണക്കിന് സാധാരണ പൗരന്മാർ തങ്ങളുടെ ജോലിയിലൂടെയും, നിയമങ്ങളോടുള്ള വിധേയത്വത്തിലൂടെയും,സമൂഹത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയിലൂടെയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ് യഥാർത്ഥ രാജ്യസ്നേഹം.സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചവരും ജയിലുകളിൽ കിടന്നവരുമായ അസംഖ്യം മനുഷ്യരുടെ ത്യാഗഫലമായി രൂപപ്പെട്ട ഈ രാജ്യത്ത്, ആ ചരിത്രത്തെ തമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട് പുതിയൊരു ദേശസ്നേഹ മാനദണ്ഡം നിർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തോടുള്ള അനീതിയാണ്.

രാഷ്ട്രീയ അധികാരവും മാധ്യമ സ്വാധീനവും ഉപയോഗിച്ച്, ചരിത്രത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ മാത്രം ഉയർത്തിക്കാട്ടുകയും മറ്റുള്ളവ മൂടിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പൊതുബോധത്തെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള തന്ത്രമാണ്.എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിൽ വിവരങ്ങളുടെ ലഭ്യത വർദ്ധിച്ചതോടെ, ഇത്തരം ഏകപക്ഷീയമായ ആഖ്യാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾ മുന്നോട്ടുവെക്കാനും ആളുകൾ തയ്യാറാകുന്നുണ്ട്.സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ഉയരുന്ന ഇത്തരം വിമർശനങ്ങൾ, പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന ശക്തമായ മറുപടിയായാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്.

ചരിത്രബോധവും ജനാധിപത്യ സംവാദങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പും

ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ ചരിത്രപരമായ സംവാദങ്ങൾ ആരോഗ്യകരവും തുറന്നതുമായിരിക്കണം.വ്യത്യസ്തമായ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ഉള്ളവർക്ക് തങ്ങളുടെ വാദങ്ങൾ നിരത്താനും, ചരിത്രരേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിമർശനങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരിക്കണം. 

വിമർശനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുകയോ,ചരിത്രപരമായ ചോദ്യങ്ങളെ വ്യക്തിഹത്യയിലൂടെയും അധിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെയും നേരിടുകയോ ചെയ്യുന്നത് ആരോഗ്യകരമായ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമല്ല. ചരിത്രത്തിലെ പിഴവുകളും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും തുറന്നുപറയുന്നത് രാജ്യത്തെ അപമാനിക്കലല്ല, മറിച്ച് ഭാവിയിൽ അത്തരം തെറ്റുകൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനും ജനാധിപത്യത്തെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്താനുമുള്ള മാർഗ്ഗമാണ്.

സ്വാതന്ത്ര്യസമര കാലഘട്ടത്തിലെ വിവിധ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയെ ഒരു മതേതര,ജനാധിപത്യ, സോഷ്യലിസ്റ്റ് റിപ്പബ്ലിക്കായി കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച നേതാക്കളുടെയും പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും കാഴ്ചപ്പാടുകൾ എത്രത്തോളം പ്രധാനമായിരുന്നു എന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. 

വൈവിധ്യങ്ങളുടെ ഈ മണ്ണിൽ എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്കും തുല്യനീതിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉറപ്പാക്കുന്ന ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്. ആ മൂല്യങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഏത് നീക്കത്തെയും ചരിത്രബോധത്തോടെയും ജനാധിപത്യ ബോധത്തോടെയും ചെറുത്തുതോൽപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അവസാനമായി, ചരിത്രത്തിലെ വസ്തുതകളും വർത്തമാനകാല രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വിരോധാഭാസങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാൻ പൊതുസമൂഹത്തിന് കഴിയേണ്ടതുണ്ട്. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ ഉയരുന്ന ചർച്ചകളും വിമർശനങ്ങളും കേവലം രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം, നമ്മുടെ ചരിത്രത്തെയും ജനാധിപത്യത്തെയും എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകളിലേക്ക് നയിക്കട്ടെ. 

സത്യസന്ധമായ ചരിത്രാന്വേഷണങ്ങളും സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, ഏത് ഏകപക്ഷീയമായ ആഖ്യാനങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനും തിരുത്താനും ജനാധിപത്യത്തിന് സാധിക്കും.

സാം സിംഗ് : SOCIAL AKSHARANGAL