ഒരു കാലത്ത് ഇന്ത്യ എന്നൊരു മഹത്തായ രാജ്യമുണ്ടായിരുന്നു:

നമ്മുടെ പതർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ശീലങ്ങളും ചിന്തകളും 

പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരങ്ങളേ, ഒരു കാലത്ത് ഇന്ത്യ എന്ന പേരിൽ ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ച ഒരു മഹത്തായ രാജ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഗാംഭീര്യമുള്ള ഒരു ചരിത്രവും, അസാധാരണ കഴിവുകളുള്ള ജനങ്ങളും, അതിരുകളില്ലാത്ത അനന്തമായ സാധ്യതകളും വാഗ്ദാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരുFuture-ഉം ആ രാജ്യത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആ ഇന്ത്യ ഒരിക്കലും തികഞ്ഞ പൂർണ്ണതയുള്ളതൊന്നുമായിരുന്നില്ല; ലോകത്ത് യാതൊരു രാജ്യവും പൂർണ്ണമല്ലല്ലോ.

എങ്കിലും അവിടെ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു, സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നു. നമുക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് എവിടെയോ എന്തോ വലിയ തോതിൽ പിഴച്ചുപോയി. 2014-ന് ശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇതിന് കാരണം എന്ന് പൂർണ്ണമായി കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ഈ പതർച്ചയുടെ വേഗത വളരെ അധികം വർദ്ധിച്ചു എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ മാത്രമാണ് ഇതിന് കാരണം എന്ന് പറയാനാവില്ല, എങ്കിലും അതിന്റെ വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തം അവരിൽ തന്നെയാണ് നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ആത്മാവിനെ വിറ്റഴിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥരും, ദേശീയ സ്വത്തുക്കളെ സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ പാരമ്പര്യ സ്വത്തായി തെറ്റിധരിച്ച കോടീശ്വരന്മാരും ഇതിൽ തുല്യ പങ്കാളികളാണ്. എന്നാൽ ഇതിലൊക്കെ ഉപരിയായി നമ്മളും ഇതിൽ ഉത്തരവാദികളാണ്; നിങ്ങളും ഞാനും ഉൾപ്പെടെയുള്ള നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്ത അളവുകളിൽ ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ചന്ദ്രനിലേക്കും ചൊവ്വയിലേക്കും റോക്കറ്റയക്കുന്ന രാജ്യവും തെരുവിലെ കുഴികളും

ചന്ദ്രനിലേക്കും ചൊവ്വയിലേക്കും ബഹിരാകാശ പേടകങ്ങളെ വിജയകരമായി അയക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന്, ഭൂമിയിലെ തെരുവുകളിലെ ചെറിയ കുഴികൾ പോലും അടച്ചു ശരിയാക്കാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്ന് വിശദീകരിക്കുന്ന അഞ്ച് പ്രധാന പ്രയോഗങ്ങൾ നമ്മൾ ഇന്ത്യക്കാർ വളരെയധികം പടച്ചുവിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ താമസിക്കുന്നത് മുംബൈയിലാണ്, അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞാൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോകും.

ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ മുൻസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻ ഉള്ള സ്ഥലത്താണ് ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത്. എങ്കിലും നിത്യജീവിതത്തിൽ നാം ആവർത്തിക്കുന്ന ചില പ്രയോഗങ്ങൾ വലിയ ദേശീയ ദുരന്തങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ദൈനംദിന ജ്ഞാനത്തിന്റെയോ പഴഞ്ചൊല്ലുകളുടെയോ രൂപത്തിൽ നമ്മുടെ സംസാരങ്ങളിൽ കടന്നുകൂടിയിരിക്കുന്ന ഈ ശീലങ്ങൾ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയെയാണ് നിശബ്ദമായി നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തി രക്ഷപ്പെടാനുള്ള പ്രവണത

നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ സർവ്വസാധാരണമായി കേൾക്കുന്ന ഒരു വാദമാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം എന്നത്. എന്നാൽ ഈ നേതാക്കളെ ആര് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യം നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ജനങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണ് ഭരണാധികാരികൾ.

താഴെത്തട്ടിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം ഒഴിഞ്ഞുമാറാനും, എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും ഭരണകർത്താക്കളുടെ മേൽ കെട്ടിവെക്കാനും നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ നിസ്സാരവൽക്കരണ പ്രയോഗം നമ്മുടെ പൗരബോധത്തിന്റെ ആഴമില്ലായ്മയെയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ജനാധിപത്യത്തിൽ പൗരന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തുന്നതോടൊപ്പം അവസാനിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭരണകൂടത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള നിരന്തരമായ ജാഗ്രത കൂടിയാണത്.

വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള നിസ്സഹായതയുടെ ആഘോഷം

രാജ്യത്ത് എന്തുതരം അഴിമതി നടക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ സംവിധാനങ്ങൾ എത്രയൊക്കെ തകരട്ടെ, 'ഇതൊക്കെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെയാണ്' അല്ലെങ്കിൽ 'ഇതൊന്നും ഒരിക്കലും മാറാൻ പോകുന്നില്ല' എന്നൊരു മനോഭാവം നമ്മിൽ ഭൂരിഭാഗത്തിനുമുണ്ട്. ഈ നിസ്സംഗത നിറഞ്ഞ വാചകം വലിയൊരു അനീതിക്ക് മുന്നിൽ പോലും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ കീഴടങ്ങാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

വ്യവസ്ഥിതിയിലെ പോരായ്മകളെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോകാൻ പഠിക്കുക എന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ പുരോഗതിയെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ മാനസിക തടസ്സമാണ്. മാറ്റങ്ങൾ അസാധ്യമാണെന്ന് നാം വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളുമാണ് നാം സ്വയം അടച്ചുകളയുന്നത്.

വിമർശനങ്ങളെയും ചോദ്യങ്ങളെയും ഭയക്കുന്ന പുതിയ കാലഘട്ടം

രാജ്യത്തിന്റെ നന്മയെ കരുതി സർക്കാരിന്റെയോ അധികാരികളുടെയോ തെറ്റായ നയങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, അത് രാജ്യദ്രോഹമായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ സംസ്കാരം ഇന്ന് വളർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഭരണകൂട വിമർശനങ്ങളെയും ദേശസ്നേഹത്തെയും കൂട്ടിക്കുഴച്ചുകൊണ്ട് പൗരന്മാരുടെ മൗലിക അവകാശങ്ങളെ നിശബ്ദമാക്കാൻ ഈ പ്രയോഗങ്ങൾ ബോധപൂർവ്വം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് രാജ്യത്തോടുള്ള സ്നേഹമില്ലായ്മയല്ല, മറിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കായി ഓരോ പൗരനുമുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ കടമയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മൾ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നുപോകുന്നു. വിമർശനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം ഒരിക്കലും ഒരു മഹത്തായ ശക്തിയായി വളരുകയില്ല.

ഉണർന്നു ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം

ഒരു കാലത്ത് വലിയ പ്രതീക്ഷകളോടെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ച നമ്മുടെ രാജ്യം ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികൾക്ക് കാരണം പുറത്തുനിന്നുള്ള ശക്തികൾ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം ചിന്തകളിലും സംസാരങ്ങളിലും അടിഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്ന തെറ്റായ ധാരണകളാണ്. മാറ്റങ്ങൾ മറ്റെങ്ങും നിന്നല്ല വരേണ്ടത്, മറിച്ച് നമ്മളിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്. രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശേഷിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാതെ, അർത്ഥശൂന്യമായ ഈ പ്രയോഗങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ നാം തയ്യാറാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിൽ മാത്രമേ നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ആ മഹത്തായ ഇന്ത്യയെ തിരികെ പിടിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കൂ.

SANJAI JHA : SOCIAL AKSHARANGAL