കോണത്തുകുന്ന്: ചിരിച്ചുനിന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ രണ്ട് നിശ്ശബ്ദ വിടപറച്ചിലുകൾ

കുന്നുകൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു കാലം

തൃശൂർ ജില്ലയിലെ വെള്ളാങ്ങല്ലൂർ പഞ്ചായത്തിലെ ദേശം കോണത്തുകുന്ന്...

ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേര് മാത്രമല്ല അത്. ഒരു കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്.

ചിരട്ടക്കുന്നും, മുസഫരിക്കുന്നും, നെടുങ്കാണത്ത് കുന്നും, താണിയത്ത് കുന്നും ചേർന്ന് രൂപപ്പെട്ട ആ ഭൂപ്രദേശം, ഒരു ചെറിയ ലോകം തന്നെയായിരുന്നു. കുന്നുകൾക്കിടയിൽ വീടുകൾ. വീടുകൾക്കിടയിൽ ബന്ധങ്ങൾ. ബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ കഥകൾ.

അവിടെ വഴികൾക്ക് പോലും പേരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വഴിയിലും ഓരോ മനുഷ്യരുടെ ചിരി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

മരണവീട്ടിൽ പോലും ഒരാളെ കരയിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ആദ്യം ചിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ നാട്.

വേദന വന്നാലും തമാശ പറയുന്നവർ.

ദാരിദ്ര്യം വന്നാലും ആത്മാഭിമാനം കൈവിടാത്തവർ.

കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും ജീവിതത്തെ ഒരു ഉത്സവമായി കാണുന്നവർ.

അതാണ് കോണത്തുകുന്ന്.

ഒരു കാലത്ത് വൈകുന്നേരങ്ങൾ അവിടെ അവസാനിച്ചിരുന്നത് ചായക്കടകളുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളും സിനിമാ വിശേഷങ്ങളും നാട്ടുവർത്തമാനങ്ങളും തമാശകളും നിറഞ്ഞ സായാഹ്നങ്ങൾ.

ക്ലബ്ബുകൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയമായിരുന്നു.

മാസും, കേളിയും, ഫൈറ്റിംഗ് ഹീറോസും, ന്യൂ ഹീറോസും, ഭാവനയും, ദർശനയും, സാൻഡോസും...

ഈ പേരുകൾ വെറും ക്ലബ്ബുകളുടെ പേരുകൾ ആയിരുന്നില്ല.

അവ ഓരോന്നും ഓരോ തലമുറയുടെ വികാരങ്ങളായിരുന്നു.

അവിടെ സൗഹൃദങ്ങൾ വളർന്നു.

മത്സരങ്ങൾ ഉണ്ടായി.

ഫുട്ബോൾ മൈതാനങ്ങൾ പൊടിപാറി.

കാരംസ് ബോർഡുകൾക്ക് മുന്നിൽ രാത്രികൾ പുലർന്നു.

മിമിക്രിയുടെ ശബ്ദം വീടുകളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കൊഴുകി.

കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മിമിക്രി കാസറ്റുകളും സിഡികളും സ്കിറ്റുകളും നാടൻപാട്ടുകളും പിറന്ന ഗ്രാമം എന്ന പേര് കോണത്തുകുന്നിന് വെറുതെ കിട്ടിയതല്ല.

ഒരു കാലത്ത് ഏഷ്യാനെറ്റിന്റെ "സിനിമാല" പരിപാടിയിൽ തന്നെ കോണത്തുകുന്നിൽ നിന്നുള്ള ഏഴോളം കലാകാരന്മാർ വേഷമിട്ടിരുന്നു.

അത് ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഴിവിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.

രാജ് ടാക്കീസ്, ശ്രീകുമാർ, ബിപിൻ...

സിനിമയും കലയും ചർച്ച ചെയ്തിരുന്ന പേരുകൾ.

പഴയ സിനിമാ പോസ്റ്ററുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്ന തലമുറ.

"ഓടേണ്ട... ഓടേണ്ട..." എന്ന ഗാനം ജനിച്ച മണ്ണ്.

ചരിത്രം ഉറങ്ങിയിരുന്ന മണ്ണ്

കോണത്തുകുന്ന് ചെറിയ ഗ്രാമമായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ചരിത്രം വലുതായിരുന്നു.

സഖാവ് ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട് ഒളിച്ചുതാമസിച്ച മനകളുടെ ഓർമ്മകൾ ഈ മണ്ണിലുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ സ്വകാര്യ ടെലിവിഷൻ ചാനലായ ഏഷ്യാനെറ്റ് ആരംഭിച്ച ശശികുമാർ പിറന്ന നാട്.

ശാസ്ത്രലോകത്തേക്കുള്ള സംഭാവനകളും ഈ ഗ്രാമത്തിനുണ്ട്.

ഐ.എസ്.ആർ.ഒയ്ക്കും നാസയ്ക്കും വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ച റബർ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ നിർമ്മിച്ച കൈകളുടെ നാട്.

മുസിരിസ് പൈതൃകം ചുമന്ന നാട്.

ഒരു നാളികേരത്തിൽ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വെളിച്ചെണ്ണ ലഭിച്ചിരുന്ന മണ്ണിന്റെ അഭിമാനം.

കലയുടെ ലോകത്തും കോണത്തുകുന്ന് സ്വന്തം മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു.

"പല്ലൊട്ടി" എന്ന സിനിമയുടെ പിന്നിലെ മണ്ണ്.

അയ്യപ്പൻ പാട്ടിന്റെ ആസ്ഥാന ഗായകരായ മാധവൻ നായരും വാസൂട്ടനും പിറന്ന നാട്.

എൻജിനീയർ കുഞ്ഞുമുഹമ്മദ്, കുമാരൻ വൈദ്യർ, വക്കീൽ മോഹനൻ — സ്വന്തം മേഖലകളിൽ പേരെടുത്തവർ.

കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ശക്തനായ നേതാവ് കെ. കരുണാകരൻ മണ്ഡലത്തിൽ എത്തിയാൽ അന്തിയുറങ്ങിയിരുന്ന വീട് — എം.എസ്. മേനോന്റെ വീട്.

ആ നാടിന് മറ്റൊരു മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

വീര്യത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും കഥകൾ.

ഉദുമാൻ കുട്ടി, കീറൻ, തൂറ്റ തുടങ്ങിയ പേരുകൾ കേട്ടാൽ ഒരു കാലത്തെ തെരുവുകൾ ഓർമ്മ വന്നിരുന്ന കാലം.

ആക്ഷൻ സംവിധായകൻ ഹനീഫ് അഥേനി.

"പ്രേമലു"യിലെ നടൻ നസ്ലൻ.

ആര്യൻ, അർജുൻ, അഭിമന്യു.

ഇവരൊക്കെ ഈ മണ്ണിന്റെ കഥകളിലെ പുതിയ അധ്യായങ്ങൾ.

കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയുടെ കുടുംബബന്ധമുള്ള പുതിയകാവിലമ്മയും ആനക്കൽ ധന്വന്തരിയും  കാവലിരിക്കുന്ന നാട്

ഇത്രയും ചരിത്രമുള്ള മടക്കുഴികൾ നിറഞ്ഞ ഗ്രാമം...

പക്ഷേ, ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം എഴുതുന്നത് വലിയ പേരുകളല്ല.

സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്.

അവരിൽ രണ്ടുപേർ...

ഒരു ടെമ്പോ ഡ്രൈവർ.

ഒരു തെങ്ങുകയറ്റ തൊഴിലാളി.

ഒരാൾ പുഷ്കരൻ.

മറ്റൊരാൾ പേങ്ങൂട്ടി.

കോണത്തുകുന്നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ

ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ ചരിത്രം എഴുതുമ്പോൾ വലിയ സംഭവങ്ങളും വലിയ പേരുകളും മാത്രം പോരാ. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ചിരിയും കണ്ണീരും ചുമന്നുനടന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ കഥകളിലാണ് യഥാർത്ഥ ചരിത്രം ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.

കോണത്തുകുന്നിനും അങ്ങനെ ചില മനുഷ്യരുണ്ടായിരുന്നു.

വേദികളിൽ പേരെടുത്തവരല്ല.

പത്രങ്ങളിൽ വാർത്തയായവരല്ല.

പക്ഷേ, ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ, ഒരു തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ, ഒരു ക്ലബ്ബിന്റെ മുറ്റത്ത്, ഒരു നാട്ടുവഴിയുടെ അരികിൽ അവരുടെ ശബ്ദം കേട്ടവർക്ക് അവർ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തവർ.

അവരിൽ രണ്ടുപേർ...

ഒരാൾ പുഷ്കരൻ.

മറ്റൊരാൾ പേങ്ങൂട്ടി.

രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ജീവിതങ്ങൾ.

രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവങ്ങൾ.

രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മരണങ്ങൾ.

പക്ഷേ, ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേ വേദനയായി മാറിയ രണ്ട് പേരുകൾ.

പുഷ്കരൻ — "ക്ഷമയാണെന്റെ ഗമ" എന്ന് എഴുതിയ ടെമ്പോയുടെ മനുഷ്യൻ

നെടുങ്കാണത്ത് കുന്നിലായിരുന്നു പുഷ്കരന്റെ താമസം.

മണപ്പെട്ടി ശങ്കരന്റെ ടെമ്പോയുടെ തേരാളിയായിരുന്നു അയാൾ.

ടെമ്പോ ഓടിക്കുക എന്നത് അയാൾക്ക് ഒരു ജോലി മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് അയാളുടെ അഭിമാനമായിരുന്നു.

ടെമ്പോയുടെ പുറകിൽ അയാൾ എഴുതിവെച്ചിരുന്നത് ഒരു വാചകമായിരുന്നു...

"ക്ഷമയാണെന്റെ ഗമ."

പക്ഷേ, ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം വന്നപ്പോൾ ആ വാക്കിന്റെ ആഴം അയാളുടെ ജീവിതം തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

പുഷ്കരൻ ഒരു സാധാരണ ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നില്ല.

ലോകത്തിലെ ഏത് വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാലും മറുപടി പറയാൻ കഴിയുന്ന അറിവുള്ള മനുഷ്യൻ.

ഇന്നത്തെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ചാറ്റ് ജിപിടി നോക്കാതെ ഉത്തരം പറയുന്ന തല.

രാഷ്ട്രീയം മുതൽ നാട്ടുവർത്തമാനം വരെ.

ചരിത്രം മുതൽ സിനിമ വരെ.

എന്തിനെക്കുറിച്ചും അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നു.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവിയായിരുന്നു.

പക്ഷേ, രാഷ്ട്രീയത്തെ പാർട്ടി മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം കാണാത്ത മനുഷ്യൻ.

കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ശക്തനായ നേതാവ് കെ. കരുണാകരന് വോട്ട് ചെയ്ത അനുഭവങ്ങൾ പോലും തുറന്ന് പറയുന്ന സ്വഭാവം.

അയാളുടെ രാഷ്ട്രീയവും ജീവിതവും പോലെ തന്നെ തുറന്നതായിരുന്നു.

തൈപ്പൂയത്തിന്റെ മുറിവുകൾ

കാരുമാത്ര കോവിലകത്തുകുന്നിലെ അമ്പലത്തിലെ തൈപ്പൂയം വന്നാൽ പുഷ്കരന്റെ ശരീരത്തിൽ പഴയ മുറിവുകൾ വേദനിക്കുമായിരുന്നു.

അത് ഒരു ഉത്സവം മാത്രമായിരുന്നില്ല.

ആ കാലത്തെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ആവേശവും സംഘർഷവും കൂടിയായിരുന്നു.

വെട്ടും കുത്തും നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടും പിന്നോട്ടില്ലാത്ത ഊർജ്ജസ്വലനായ മനുഷ്യൻ.

ഒരു തവണ മുഖത്തേക്ക് വന്ന വടിവാൾ കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.

ആ നിമിഷത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ...

കൈയിലെ മുറിവിലും.

മൂക്കിന് മുന്നിലെ പാടിലും.

ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കിടന്നു.

ആ പാടുകൾ അയാൾ മറച്ചില്ല.

കാരണം അവ പരാജയത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളല്ലായിരുന്നു.

ജീവിച്ച കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു.

ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിച്ച മനുഷ്യൻ

പുഷ്കരനെ കണ്ടവർ ആദ്യം ഓർക്കുന്നത് അയാളുടെ ചിരിയാണ്.

നല്ല ഉയരം.

ഉശിരുള്ള ശരീരം.

ചുരുണ്ട മുടി.

വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രധാരണം.

മുഖത്ത് മുറിവിന്റെ പാട്.

പക്ഷേ, സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ചിരി.

ഭാര്യയും സാധുക്കളായ ആൺമക്കളുമൊത്ത് അമ്പലത്തിനടുത്തുള്ള വീട്ടിൽ താമസം.

വൈകുന്നേരമായാൽ പതിവ് ഒരുപോലെ.

ടെമ്പോ മുതലാളിയുടെ വീട്ടിൽ വാഹനം നിർത്തും.

പിന്നെ അടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നിൽ എത്തും.

അവിടെ തുടങ്ങും വാചകമടി.

നാട്ടുവർത്തമാനം.

രാഷ്ട്രീയം.

തമാശ.

വാരാന്ത്യങ്ങളിൽ ഇരിഞ്ഞാലക്കുട സെവൻസീസ് ബാറിലെ ഷെയറിങ് കള്ളുകുടി.

ഞായറാഴ്ച കണ്ണിക്കുളങ്ങര ഷാപ്പിലെ നാടൻ കള്ളും കപ്പയും പോത്തും.

അത് അയാളുടെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളുടെ ലോകമായിരുന്നു.

ഒരു അപകടം... ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ തകർച്ച

ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് മാറിപ്പോകും.

പുഷ്കരന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വന്നു.

അയാൾ ഓടിച്ച വാഹനമിടിച്ച് ഒരു യുവാവ് മരിച്ചു.

അത് ഒരു അപകടമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, പുഷ്കരന്റെ മനസ്സിൽ അത് ഒരു ശിക്ഷയായി മാറി.

അയാളുടെ വീര്യം പതിയെ കുറഞ്ഞു.

സ്റ്റിയറിങ് പിടിച്ചിരുന്ന കൈകൾക്ക് പഴയ ആത്മവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം പോലും മനസ്സിൽ ഭാരമായി.

കാരണം ആ അപകടം തന്റെ അശ്രദ്ധമൂലമാണെന്ന കുറ്റബോധം അയാളെ ഉള്ളിൽനിന്ന് തിന്നുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ ജീവിതത്തെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നേരിട്ട മനുഷ്യൻ...

പതിയെ മൗനത്തിലേക്ക് പോയി.

മകന്റെ മാറ്റവും അച്ഛന്റെ വേദനയും

പുഷ്കരന്റെ മകൻ എസ്.എസ്.എൽ.സി. പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

പിന്നീട് കോണത്തുകുന്നിൽ ഓട്ടോ ഡ്രൈവറായി.

ആദ്യകാലത്ത് കുടുംബത്തെ നോക്കുന്ന നല്ല മകൻ.

പക്ഷേ, പിന്നീട് ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

കഞ്ചാവ് ലോബിയുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേർന്നു.

പുകമഞ്ഞ് അവന്റെ ചിന്തകളെയും സ്വഭാവത്തെയും മാറ്റി.

വീട്ടിൽ വഴക്കുകൾ തുടങ്ങി.

അച്ഛനോടും അമ്മയോടും.

ഒരു കാലത്ത് വെട്ടേറ്റാലും ചിരിച്ചുനിന്ന പുഷ്കരനെ...

സ്വന്തം മകന്റെ കൈകൾ വേദനിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അച്ഛൻ തിരിച്ചടിച്ചില്ല.

കാരണം മകൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പുഷ്കരൻ ഒരു പോരാളിയല്ലായിരുന്നു.

ഒരു അച്ഛനായിരുന്നു.

2004 ആഗസ്റ്റ് 1 — ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കണ്ണീർ

ഒരു രാത്രി.

വരാന്തയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന പുഷ്കരനെ മകൻ മർദ്ദിച്ചു.

ഒരിക്കൽ വടിവാൾ കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞ മനുഷ്യൻ...

അന്ന് സ്വന്തം മകന്റെ കൈ തടഞ്ഞില്ല.

അനങ്ങാതെ കിടന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ...

വീടിനടുത്തുള്ള തോട്ടുവക്കിലേക്ക് നടന്നു.

അവിടെ ചാഞ്ഞുനിന്ന ഒരു തെങ്ങ്.

ജീവിതത്തിലെ അവസാന യാത്രയ്ക്ക് ആ തെങ്ങ് സാക്ഷിയായി.

കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന കയർ എടുത്തു.

കെട്ടി.

സ്വന്തം കഴുത്തിൽ കുടുക്കിട്ടു.

ഒരു ചാട്ടം.

ഒരു നല്ല മനുഷ്യൻ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.

അധികം വൈകാതെ ആ മകനും അച്ഛന്റെ പിന്നാലെ പോയി.

ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ദുരന്തം.

ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദത.

പേങ്ങൂട്ടി — തെങ്ങിൻ മുകളിൽ നിന്ന് ലോകത്തെ നോക്കിയ മനുഷ്യൻ

വാഴവളപ്പിൽ കോരന്റെ മകൻ കൃഷ്ണൻ.

പക്ഷേ, ആ പേര് നാട്ടിൽ അധികം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല.

എല്ലാവർക്കും അവൻ...

പേങ്ങൂട്ടി.

പേങ്ങൂട്ടി ഒരു മനുഷ്യനല്ലായിരുന്നു.

ഒരു കഥാപാത്രമായിരുന്നു.

ഏത് മരത്തിലും ചാടിക്കയറുന്ന പ്രകൃതം.

തെങ്ങ് കണ്ടാൽ അതിന്റെ മുകളിൽ എത്തുക അയാളുടെ കഴിവ്.

തെങ്ങുകയറ്റമായിരുന്നു ജീവിത മാർഗം.

പക്ഷേ, അതിനൊപ്പം കായികതാരവും കലാകാരനും ആയിരുന്നു.

ദർശന ക്ലബ്ബിലെ കാരംസ് മാന്ത്രികൻ.

സാൻഡോസിന്റെ ഗോൾവലയം കാത്തിരുന്ന ഗോൾകീപ്പർ.

പേങ്ങൂട്ടിയെ ഓർക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് അയാളുടെ ചിരിയല്ല.

അയാളുടെ ഡയലോഗുകളാണ്.

ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ കഴിവിനെക്കുറിച്ച് പറയാൻ മടിക്കാത്ത കാലത്തിന് മുമ്പേ, സ്വയം വിശ്വസിക്കാനുള്ള ഒരു തത്വശാസ്ത്രം പേങ്ങൂട്ടി ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചിരുന്നു.

അത് അയാളുടെ അഹങ്കാരമായിരുന്നില്ല.

ഒരു ഗ്രാമീണന്റെ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.

"വയറോണിയെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഞാൻ തെങ്ങിൽ കയറും..."

തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനകാലം.

ഒരു വീട്ടിൽ തെങ്ങുകയറാൻ പേങ്ങൂട്ടി എത്തുന്നു.

തെങ്ങിന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന നാട്ടുകാരോട് പതിവുപോലെ പറഞ്ഞു:

"വയറോണിയെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഞാൻ തെങ്ങിൽ കയറും. അഞ്ചു മിനിറ്റിൽ എല്ലാം തീർത്തുകൊണ്ട് ഇറങ്ങും."

പറഞ്ഞത് വെറും വാക്കായിരുന്നില്ല.

തെങ്ങിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന ആ കാഴ്ച തന്നെ ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നു.

കൈകൾക്ക് വേഗം.

കാലുകൾക്ക് ഉറപ്പ്.

ശരീരത്തിന് വഴക്കം.

നിമിഷങ്ങൾക്കകം മുകളിൽ.

രണ്ട് കരിക്ക് താഴേക്ക്.

ചെത്തി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

അന്ന് കണ്ടവർക്ക് അത് ഒരു തെങ്ങുകയറ്റം മാത്രമായിരുന്നില്ല.

ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ കഴിവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിന്റെ കാഴ്ചയായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ഈ ഡയലോഗ് പേങ്ങൂട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയത് ആയിരുന്നില്ല.

എൺപതുകളുടെ അവസാനം മുതൽ തന്നെ അയാൾ ഇതേ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ ആരോ തമാശയായി ചോദിച്ചു:

"എടോ പേങ്ങൂട്ടി... താൻ എപ്പോ കാണുമ്പോഴും ഇതേ ഡയലോഗ് തന്നെയാണല്ലോ പറയുന്നത്?"

പേങ്ങൂട്ടി ഒട്ടും വൈകാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു:

"എന്നെ കുറിച്ചും എന്റെ കഴിവുകളെ കുറിച്ചും ഞാനല്ലാതെ വേറെ ആരാണ് ഈ ലോകത്ത് പറയാനുള്ളത്?"

അത് കേട്ടവർ ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വലിയ ജീവിതപാഠം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന് വലിയ വേദികളിൽ, വലിയ ആളുകൾ പറയുന്ന സ്വയംവിശ്വാസത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പേ ഒരു തെങ്ങിൻ മുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പേങ്ങൂട്ടി അത് പറഞ്ഞിരുന്നു.

സ്വന്തം കഴിവിനെ അംഗീകരിക്കാൻ മറ്റൊരാളുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന്.

കാരംസ് ബോർഡിലെ മാന്ത്രികൻ

പേങ്ങൂട്ടി വെറും തെങ്ങുകയറ്റക്കാരനായിരുന്നില്ല.

ദർശന ക്ലബ്ബിലെ കാരംസ് ബോർഡിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നാൽ മറ്റൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.

കരുക്കൾ അയാളുടെ വിരലുകളുടെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കുമായിരുന്നു.

ഒരേ സമയം ചിരിയും കളിയും.

വാശിയും തമാശയും.

ക്ലബ്ബിലെ രാത്രികൾ പലതും പേങ്ങൂട്ടിയുടെ കാരംസ് കഥകൾ കൊണ്ടാണ് അവസാനിച്ചിരുന്നത്.

സാൻഡോസ് ടീമിന്റെ ഗോൾവലയം കാത്തിരുന്ന കാലവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പന്ത് വരുമ്പോൾ കണ്ണും ശരീരവും ഒരുമിച്ച് നീങ്ങുന്ന ഒരു ഗോൾകീപ്പർ.

കളിയിലും ജീവിതത്തിലും അയാൾക്ക് ഒരേ സ്വഭാവം.

വീഴാം.

പക്ഷേ, നിൽക്കണം.

ചീട്ടുകളിയിലെ പുതിയ നിയമങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവ്

പേങ്ങൂട്ടിക്ക് മറ്റൊരു കഴിവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചീട്ടുകളി.

പ്രത്യേകിച്ച് പോയിന്റ് റമ്മി.

പക്ഷേ, പേങ്ങൂട്ടിയുടെ റമ്മി സാധാരണ റമ്മിയല്ലായിരുന്നു.

കളിക്കിടെ പണം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനും, കളി തനിക്ക് അനുകൂലമാക്കാനും പുതിയ പുതിയ നിയമങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്ന മനുഷ്യൻ.

അത് നിയമലംഘനം അല്ലായിരുന്നു.

പേങ്ങൂട്ടിയുടെ സ്വന്തം ജനാധിപത്യം.

"ഇനി മുതൽ ഇങ്ങനെ കളിക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിന് പിന്നിൽ ഒരു കാരണം ഉണ്ടാകും.

പേങ്ങൂട്ടിയുടെ നിയമങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നത് കോറമങ്ങാട്ട് സത്യനായിരുന്നു.

രണ്ടുപേരും തമ്മിലുള്ള ആ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ തന്നെ ഒരു വിനോദമായിരുന്നു.

അവസാനം പലപ്പോഴും സംഭവിച്ചത് ഒന്ന് മാത്രം.

പേങ്ങൂട്ടിക്കായി ചീട്ടുകളിയിൽ പുതിയൊരു നിയമം കൂടി ജനിക്കും.

കോയമ്പത്തൂർ യാത്ര — ചരിത്രമായൊരു സംഭവം

പേങ്ങൂട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പറഞ്ഞുകേൾക്കുന്ന കഥകളിൽ ഒന്നാണ് കോയമ്പത്തൂർ യാത്ര.

അയൽവാസിയായ കൃഷ്ണകുമാർ ഐ.എ.എസ്. പഠിക്കാൻ കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് പോകുന്നു.

കിടക്കയും തലയിണയും മറ്റ് സാധനങ്ങളും കൊണ്ടുപോകാൻ പേങ്ങൂട്ടിയും കൂടെ പോയി.

അന്ന് സാധാരണമായിരുന്ന ഒരു യാത്ര.

പക്ഷേ, കാലം അതിന് മറ്റൊരു കഥ നൽകി.

രാജീവ് ഗാന്ധി വധക്കേസിലെ പ്രതികളെ അന്വേഷിക്കുന്ന കാലം.

പോലീസിന്റെ പരിശോധനകൾ ശക്തമായിരുന്നു.

സായിബാബ കോളനിയിൽ ഒരു വരാന്തയിൽ അന്തിയുറങ്ങിയ പേങ്ങൂട്ടിയെ പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്തു.

ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഭീതിയറിയാത്ത ഒരു ഗ്രാമീണ മനുഷ്യൻ.

തന്റെ സാധാരണ ജീവിതവുമായി അവിടെ എത്തിയ ഒരാൾ.

പിന്നീട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ സംഭവവും പേങ്ങൂട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു രസകരമായ ഓർമ്മയായി മാറി.

കാലം മാറിയപ്പോൾ

ജീവിതം എല്ലാവരെയും പതിയെ മാറ്റും.

പേങ്ങൂട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ വന്നു.

കാലം കടന്നു.

മകൾ വളർന്നു.

നല്ല രീതിയിൽ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് അയച്ചു.

അച്ഛന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചെറിയൊരു സന്തോഷം.

പിന്നീട് ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റൊരു പതിവ് കൂടി വന്നു.

കേരളത്തിന്റെ പല ഗ്രാമങ്ങളിലെയും പോലെ, നാട്ടിൻപുറത്തെ സൗഹൃദങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വെള്ളമടി സംസ്കാരം.

ആരോഗ്യം പതിയെ മോശമായി.

ഒരിക്കൽ തെങ്ങിൻ മുകളിൽ കാറ്റിനൊപ്പം നിന്നിരുന്ന ശരീരം...

പതിയെ കാലത്തിന്റെ ഭാരം അനുഭവിച്ചു.

കൈകളിലെ ശക്തി കുറഞ്ഞു.

പക്ഷേ, കഥകൾ കുറഞ്ഞില്ല.

കാരണം പേങ്ങൂട്ടി പോയാലും...

അയാളുടെ ഡയലോഗുകൾ ബാക്കി നിന്നു.

രണ്ട് മനുഷ്യർ... രണ്ട് അവസാനങ്ങൾ... ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓർമ്മ

പുഷ്കരനും പേങ്ങൂട്ടിയും ഒരേപോലെയുള്ളവർ ആയിരുന്നില്ല.

പുഷ്കരൻ — ചിരിയുടെ പിന്നിൽ വേദന ഒളിപ്പിച്ച മനുഷ്യൻ.

പേങ്ങൂട്ടി — ചിരിയെ തന്നെ ജീവിതമാക്കിയ മനുഷ്യൻ.

ഒരാൾ ടെമ്പോയുടെ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ജീവിതം കണ്ടു.

മറ്റൊരാൾ തെങ്ങിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ലോകം കണ്ടു.

ഒരാൾക്ക് മുറിവുകൾ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മറ്റൊരാൾക്ക് ഓർമ്മകളിൽ.

പക്ഷേ, രണ്ടുപേരെയും കോണത്തുകുന്ന് മറന്നിട്ടില്ല.

കാരണം ഗ്രാമങ്ങളുടെ ചരിത്രം എഴുതുന്നത് വലിയ കെട്ടിടങ്ങളോ വലിയ സ്ഥാനങ്ങളോ അല്ല.

അവിടുത്തെ സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്.

ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നിലെ വാചകമടി.

ഒരു ക്ലബ്ബിന്റെ കാരംസ് ബോർഡ്.

ഒരു തെങ്ങിൻ ചുവട്.

ഒരു ടെമ്പോയുടെ പുറകിലെ വാചകം.

ഒരു പഴയ ഡയലോഗ്.

ഇവയൊക്കെയാണ് ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ ആത്മാവ്.

ഇന്ന് കോണത്തുകുന്നിലൂടെ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ...

ചിലർക്ക് ഇപ്പോഴും തോന്നും—

എവിടെയോ ഒരു ടെമ്പോ പോകുന്നു.

പിന്നിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു:

"ക്ഷമയാണെന്റെ ഗമ."

മറ്റൊരിടത്ത് ഒരു തെങ്ങിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു:

"എന്നെ കുറിച്ചും എന്റെ കഴിവുകളെ കുറിച്ചും ഞാനല്ലാതെ വേറെ ആരാണ് ഈ ലോകത്ത് പറയാനുള്ളത്?"

അതാണ് പുഷ്കരനും പേങ്ങൂട്ടിയും.

ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ രണ്ട് കഥകൾ.

ഒരു കാലത്തിന്റെ രണ്ട് മുഖങ്ങൾ.

കോണത്തുകുന്നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നും ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ.

നാടും നാട്ടാരും : മോഹൻ അപ്പ