മഹാമുകുന്ദന്മാർ ഉണ്ടാകുന്നത്
ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസിലെ പ്രതി ഈ വരുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സ്ഥാനാർത്ഥിയാണ്. ഇയാളെ യേശുക്രിസ്തുവിനോട് ഉപമിക്കുന്ന മുകുന്ദകഥ കേട്ടു. ഇയാളൊക്കെ എന്ത് തുലഞ്ഞ സാഹിത്യകാരനാണ്? വിശുദ്ധവാരം ആയതുകൊണ്ടാണോ ഇതിന് ക്രിസ്തുവിനെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നത്?
സുരക്ഷിതത്വത്തിലിരുന്നുള്ള സാഹിത്യകൃഷി
എഴുപതുകളിലെ എത്രയോ യുവാക്കളെ സാഹിത്യ വാരിക്കുഴികളിലൂടെ കഞ്ചാവിന്റെയും ഭാംഗിന്റെയും മറ്റു ലഹരികളിലേക്കും ചാടിക്കുകയും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ഇതൊന്നും തൊടാതെ കൃത്യമായി വൻശമ്പളം കിട്ടുന്ന നയതന്ത്ര സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ സാഹിത്യകൃഷി നടത്തി എല്ലാകാലത്തും ഭരണകർത്താക്കൾക്ക് സ്തുതിപാടി ജീവിക്കുന്ന ഇയാൾ ഒരു കൊലക്കേസ് പ്രതിയെ യേശുവിനോട് ഉപമിക്കാൻ കാണിച്ച ചങ്കൂറ്റത്തിന് ഏത് സാഹിത്യ പുരസ്കാരമാണ് കൊടുക്കേണ്ടത്?
അധികാരവും ആദർശശൂന്യതയും
“നാൻ പെറ്റ മകനെ" എന്ന് മലകളോട് വിലപിക്കുന്ന, വർഗീയ വാദികളുടെ കൊലക്കത്തിക്കിരയായ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പാവപ്പെട്ട അമ്മയുടെ കണ്ണീരിന്റെ വില അറിയാതെ ആ കൊലയാളികളുടെ തോളിൽ കൈയ്യിട്ട് വോട്ടിനു വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ ഭരണമേധാവികൾ!
മൗനത്തിന്റെ സാഹിത്യലോകം
ഇതിനു നേരെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു ഫേസ്ബുക്കിൽ പൂമരസാഹിത്യകാരന്മാർക്കു സ്തുതിയായി പോസ്റ്റ് ഇടുന്ന, പ്രൂഫ് റീഡർ പോലും വായിക്കാത്ത പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതുന്ന കസേരാർത്ഥികളായ മഹാസാഹിത്യ കാരികൾക്കും എന്ത് പുരസ്കാരം കൊടുത്താലാണ് മതിയാകുക?
നിഗമനം
അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ സുരക്ഷിതരായിരുന്ന്, കൊലപാതക രാഷ്ട്രീയത്തെ ആത്മീയ ബിംബങ്ങളുമായി കൂട്ടിച്ചേർത്ത് വെള്ളപൂശാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അക്ഷരങ്ങളോട് ചെയ്യുന്ന കൊടും ചതിയാണ്. രക്തം പുരണ്ട കൈകളെ വിശുദ്ധീകരിക്കാൻ സാഹിത്യത്തെ ഉപകരണമാക്കുമ്പോൾ, അവിടെ മരിക്കുന്നത് ആ സാഹിത്യകാരന്റെ സർഗ്ഗാത്മകത മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നീതിബോധം കൂടിയാണ്. കൊലചെയ്യപ്പെട്ടവരുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണീരിനേക്കാൾ വില കസേരകൾക്കും പുരസ്കാരങ്ങൾക്കും നൽകുന്നവർ ചരിത്രത്തിന്റെ ചവറ്റുകുട്ടയിലാണ് അഭയം പ്രാപിക്കുക.
ആദർശശൂന്യതയുടെ അക്ഷരങ്ങൾ: കൊലപാതക രാഷ്ട്രീയത്തെ വെള്ളപൂശുന്ന സാംസ്കാരിക നായകർ
മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ അതികായൻ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന എം. മുകുന്ദൻ, രാഷ്ട്രീയ കൊലക്കേസ് പ്രതികളെ വിശുദ്ധീകരിക്കാൻ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ സാംസ്കാരിക കേരളത്തിന് അപമാനകരമാണ്. എൻ.ഡി.എഫ് പ്രവർത്തകനായിരുന്ന ഫസലിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസിലെ പ്രതികളായ കാരായി രാജനെയും കാരായി ചന്ദ്രശേഖരനെയും എറണാകുളത്തെ ജാമ്യകാലയളവിൽ സന്ദർശിച്ച മുകുന്ദൻ, അവരെ യേശുക്രിസ്തുവിനോട് ഉപമിച്ചത് വലിയ വിവാദമായിരുന്നു.
2024-ലെ ലോക്സഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വടകര മണ്ഡലത്തിൽ സി.പി.ഐ.എം സ്ഥാനാർത്ഥിയായി കെ.കെ. ശൈലജ എത്തുമ്പോൾ, ടി.പി. ചന്ദ്രശേഖരൻ വധക്കേസിലെ പ്രതികളുടെയും കൊലപാതക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും നിഴൽ ഇപ്പോഴും ആ മേഖലയിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. വിശുദ്ധ വാരത്തിൽ തന്നെ ഒരു കൊലക്കേസ് പ്രതിയെ ക്രിസ്തുവിനോട് ഉപമിക്കുന്നതിലൂടെ, കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും പ്രത്യേകിച്ച് അഭിമന്യുവിനെപ്പോലെയുള്ള വിദ്യാർത്ഥി നേതാക്കളുടെ അമ്മമാരുടെയും കണ്ണീരിനെ പരിഹസിക്കുകയാണ് മുകുന്ദനെപ്പോലുള്ളവർ ചെയ്യുന്നത്.
70-കളിൽ മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളിൽ മയക്കുമരുന്നിന്റെയും ദാർശനിക ലഹരിയുടെയും ലോകം തുറന്നിട്ട് ഒരു തലമുറയെ വഴിതെറ്റിച്ചവർ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നയതന്ത്ര ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ സുരക്ഷിതത്വവും വൻശമ്പളവും പറ്റി ഭരണകൂട സ്തുതിപാടികളായി തുടരുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ കസേരകൾക്കും പുരസ്കാരങ്ങൾക്കും വേണ്ടി കൊലയാളികളെ വെള്ളപൂശുന്ന ഇത്തരം "മഹാമുകുന്ദന്മാരും" അവർക്ക് ഫേസ്ബുക്കിൽ സ്തുതി പാടുന്ന കസേരാർത്ഥികളായ എഴുത്തുകാരും കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക ബോധത്തിന് ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവ് ചെറുതല്ല.
The Making of "Great" Mukundans
A primary accused in the brutal murder of a young man is a candidate in the upcoming elections. Now, a "Mukundan-tale" is being heard, comparing this individual to Jesus Christ. What kind of a degraded writer is this? Is it because it is Holy Week that Christ is being dragged into this?
Literary Cultivation from the Safety of Diplomacy
How many youths of the seventies were pushed into the pits of addiction—cannabis, bhang, and other intoxicants—through literary traps? Meanwhile, this writer, never touching any of these in his own life, cultivated literature within the safety of a high-salaried diplomatic career. What literary award should be given to this man for the sheer audacity of comparing a murder accused to Jesus, while consistently singing praises to those in power?
Power and Moral Bankruptcy
Consider the educational administrators who plead for votes while resting their hands on the shoulders of killers. They do this without ever knowing the value of the tears of a poor mother—a mother who wails to the mountains, "The son I bore," mourning a student fallen to the communalist’s dagger!
The Silent World of Literature
What award would suffice for the "Great" female writers—those chair-seeking opportunists who turn a blind eye to this? They spend their time posting praises on Facebook for "flowery" writers, churning out books that even a proofreader wouldn't bother to read.
Conclusion from Thinck.org
Attempting to whitewash political violence by blending it with spiritual imagery while remaining safely ensconced in the corridors of power is a grave betrayal of the written word. When literature is used as a tool to sanctify blood-stained hands, it is not just the writer’s creativity that dies, but the very moral conscience of a society. Those who value chairs and awards over the tears of grieving parents will eventually find their only refuge in the dustbin of history.
The Literature of Moral Bankruptcy: Cultural Icons Whitewashing Political Violence
M. Mukundan, often hailed as a titan of Malayalam literature, has brought shame to Kerala's cultural landscape through his persistent efforts to sanctify those accused in brutal political murders. His controversial visit to Karayi Rajan and Karayi Chandrasekharan—accused in the Fasal murder case—during their period of exile in Ernakulam, where he audaciously compared them to Jesus Christ, remains a dark stain on his legacy. As the 2024 Lok Sabha elections unfold in the Vadakara constituency with K.K. Shailaja as the CPI(M) candidate, the shadows of the T.P. Chandrasekharan murder case and the culture of political violence continue to haunt the region.
By drawing parallels between a murder accused and Christ during Holy Week, figures like Mukundan are effectively mocking the tears of grieving families, especially the mothers of young students like Abhimanyu who fell to communal daggers. Those who, in the 1970s, opened a world of intoxicants and nihilistic philosophy on the banks of the Mahe River—misleading an entire generation—continued to live in the security of high-salaried diplomatic positions, serving as mere sycophants to the ruling powers. The damage caused to Kerala's political and cultural consciousness by these "Great Mukundans," and the chair-seeking writers who sing their praises on Facebook to secure awards, is a wound that runs deep and remains unhealed.
