ഒരിക്കൽ ഇന്ത്യയിൽ: നമ്മൾ മാറിയ കഥ, വർത്തമാനത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടുന്ന രാഷ്ട്രീയവും!

നമ്മൾ എവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു?

"ഒരിക്കൽ ഇന്ത്യയിൽ..." എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഏത് കഥയും ഇന്ന് ഒരു ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ മാത്രം ഓർക്കാവുന്ന ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഏതാനും ദശകങ്ങൾക്ക് മുൻപത്തെ ഇന്ത്യയല്ല ഇന്നത്തേത്. നാം ഒരു സമൂഹമെന്ന നിലയിലും, ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യ്യമെന്ന നിലയിലും ഒരുപാട് മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. 

നിർഭാഗ്യവശാൽ, ആ മാറ്റങ്ങൾ ഒട്ടും ശുഭകരമായ ഒരു ദിശയിലേക്കല്ല നമ്മെ നയിക്കുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയക്കാരെ കുറ്റപ്പെടുത്തി കൈകഴുകാൻ നമുക്ക് എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ അവരെ അധികാരത്തിലേറ്റിയത് ആരാണ്? നമ്മൾ തന്നെയാണ്. നമ്മുടെ നിശബ്ദതയും, നമ്മുടെ വൈകാരികമായ വഴിപ്പെടലുകളുമാണ് ഇന്ന് കാണുന്ന രാഷ്ട്രീയ അപചയത്തിന് അടിത്തറയിട്ടത്.

ലഫ്റ്റനന്റ് ജനറൽ എച്ച്.എസ്. പനാഗ് (റിട്ട.) എക്സിൽ (X) കുറിച്ച ഒരു വരി എന്നെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു:

"പ്രത്യക്ഷത്തിൽ, 2026-ലെ ഓരോ പ്രതിസന്ധിക്കുമുള്ള പരിഹാരം 1947-നെക്കുറിച്ച് ഒരു വാർത്താ സമ്മേളനം നടത്തുക എന്നതാണ്. നമ്മുടെ നിലവിലെ പ്രധാനമന്ത്രി കാലവുമായി വിചിത്രമായ ഒരു ബന്ധം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്. വർത്തമാനകാലത്തെ ഓരോ പരാജയത്തിനും അദ്ദേഹം നിങ്ങളെ പിന്നിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. നിറവേറ്റപ്പെടാത്ത ഓരോ വാഗ്ദാനത്തിനും, അദ്ദേഹം നിങ്ങളെ 2047-ലേക്ക് അയക്കുന്നു. വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോവുക. അദ്ദേഹം നിൽക്കാൻ ഏറ്റവും വിമുഖത കാണിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ഇടം വർത്തമാനമാണ്. പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്."

ഈ ഒറ്റ നിരീക്ഷണത്തിൽ ഇവിടുത്തെ രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങളുടെ പൂർണ്ണരൂപമുണ്ട്.

1947-ന്റെ തടവറയും വർത്തമാനകാലത്തെ ഒളിച്ചോട്ടവും

ഇന്ന് 2026-ൽ ഒരു പൗരൻ നേരിടുന്ന അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

• ആകാശത്തോളം ഉയർന്ന പണപ്പെരുപ്പവും വിലക്കയറ്റവും.
• ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം നേടിയിട്ടും തൊഴിൽ ലഭിക്കാതെ തെരുവിൽ അലയുന്ന യുവതലമുറ.
• സാമ്പത്തിക രംഗത്തെ കടുത്ത അസമത്വങ്ങൾ.

എന്നാൽ, ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു ചോദ്യമുയരുമ്പോൾ ഭരണകൂടം തരുന്ന മറുപടി എന്താണ്? അവർ 1947-ലേക്ക് ഒരു വാർത്താസമ്മേളനം നടത്തുന്നു! സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ആദ്യ ദശകങ്ങളിൽ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചും, ഭൂതകാല ചരിത്രപുരുഷന്മാരുടെ വീഴ്ചകളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നു.

ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇത്തരം ഒളിച്ചോട്ടം കേവലം ഒരു തന്ത്രമല്ല, മറിച്ച് ജനാധിപത്യത്തോടും ജനങ്ങളോടുമുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇന്നത്തെ ഭരണാധികാരികൾക്ക് ഇവിടുത്തെ വർത്തമാനകാലത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ ഭയമാണ്. കാരണം, അവിടെ ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്; ഉത്തരങ്ങളില്ല.

2047-ലെ വികസന വഞ്ചന: ആകാശത്തെ കൊട്ടാരങ്ങൾ

ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഫലിക്കാതെ വരുമ്പോൾ അടുത്ത ആയുധം പുറത്തെടുക്കും—2047-ലെ "ഫാസ്റ്റ് ഫോർവേഡ്" സ്വപ്നങ്ങൾ!

"നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സഹിക്കൂ, 2047-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശതാബ്ദി ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ രാജ്യം ഒരു വൻശക്തിയാകും" എന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ഭരണാധികാരികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ണിൽപ്പൊടിയിടലാണ്.

നമ്മൾ ഓർക്കേണ്ട ഒരു വസ്തുതയുണ്ട്: ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർ ജീവിക്കുന്നത് 2047-ലല്ല, 2026-ലെ ഇന്നത്തെ നിമിഷത്തിലാണ്.

ഇന്നത്തെ വിശപ്പിനും, ഇന്നത്തെ സ്കൂൾ ഫീസിനും, ഇന്നത്തെ മരുന്നിന്റെ ബില്ലിനും 2047-ൽ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുമെന്ന് പറയുന്ന വികസന വാഗ്ദാനങ്ങൾ കൊണ്ട് പരിഹാരമാകില്ല. ഭാവിയിലെ അപ്രാപ്യമായ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണിച്ച് വർത്തമാനകാലത്തെ ദുരിതങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ തട്ടിപ്പാണ്.

മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മളിൽ നിന്നാണ്

രാഷ്ട്രീയക്കാർ ജനങ്ങളുടെ വൈകാരികതയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന് വഴി ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നത് നമ്മളാണ്. ഒരു ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണാധികാരികൾ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നത് പൗരന്മാരുടെ ചോദ്യങ്ങളാണ്.

• നാം എന്ന് മുതലാണ് 1947-ലെ കഥകൾ കേട്ട് 2026-ലെ വിശപ്പ് മറക്കാൻ തുടങ്ങിയത്?
• നാം എന്ന് മുതലാണ് സാമ്പത്തിക അവകാശങ്ങൾക്ക് പകരം വൈകാരികമായ വിഭാഗീയതകൾക്ക് വോട്ട് നൽകാൻ തുടങ്ങിയത്?

നമ്മൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മുൻഗണനകൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ നിന്ന്,ഭരണകൂടം നൽകുന്ന വ്യാജ കഥകൾ ഏറ്റുപാടുന്ന ഒരു കൂട്ടമായി നമ്മൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇനി മൗനം പാലിക്കാൻ സമയമില്ല.

വർത്തമാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരിക!

കാലത്തോട് വിചിത്രമായ കളികൾ കളിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളോട് പൗരന്മാർ ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറയേണ്ട സമയമായി: "ഞങ്ങൾക്ക് 1947-ലെ രാഷ്ട്രീയ കഥകളും വേണ്ട, 2047-ലെ വ്യാമോഹങ്ങളും വേണ്ട. ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കേണ്ടത് ഈ വർത്തമാനകാലത്താണ്!"

നമ്മുടെ ചോദ്യങ്ങൾ 2026-ലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരിക്കണം. നമ്മുടെ വോട്ടുകൾ ഇന്നത്തെ പുരോഗതിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരിക്കണം. ചരിത്രത്തിന്റെയും ഭാവിയുടെയും മറവിൽ ഒളിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തയ്യാറാകാത്തിടത്തോളം കാലം, "ഒരിക്കൽ ഇന്ത്യയിൽ..." എന്ന വാചകം ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിന്റെ വിലാപമായി തുടരും.

സഞ്ജയ് ഝാ

(thinck.org പ്രത്യേക ലേഖനം)